Column

We hebben Floortje Dessing nodig

‘Floortje naar het Einde van de Wereld’ (VARA).

Het fenomenale succes van Floortje naar het Einde van de Wereld (VARA), gisteren bij de seizoensopening goed voor 1,8 miljoen kijkers, valt alleen goed te begrijpen als je onderkent dat het geen zuiver reisprogramma meer is. Sporen van dat door BNN ontwikkelde format tref je nog wel aan in de uitleggerige voice-over en het gebruik van popsongs, maar de serie gaat vooral over reizen als metafoor, over Fernweh en het verlangen naar echtheid en authenticiteit.

Wat hebben we dat nodig, nu, vooral op televisie. Bij elke vorm van ophef, chagrijn, afgunst en ander verwend gedrag, zouden we subiet een aflevering van Floortje Dessing moeten bekijken om onszelf te hervinden.

Het heeft te maken met de ontspannen, maar knappe makelij van de beelden; met de volstrekt oprechte persoonlijkheid van de reiziger, die geen stand-uppers doet noch gesponsorde merkkleding lijkt te dragen. 

En wat een goed verhaal was dat weer gisteren. Het kost ongeveer een week om het atol Palmerston te bereiken, een van de Cookeilanden die ressorteren onder Nieuw-Zeeland. In 25 minuten kun je er omheen lopen. Een paar keer per jaar wordt het aangedaan door een vrachtschip, dat post en ander eten dan kokosnoten of vis brengt. Van de 66 inwoners zijn er 25 kinderen. Die krijgen in het schooltje les van Rose Clark, een Engelse onderwijzeres van een jaar of 35, die nooit eerder bezoek ontving op het eiland.

Ze nam wel, in een fles in haar koffer, de as mee van haar vader. De Britse marineofficier was in 1954 met zijn solozeilschip gestrand op een rif en door de bewoners van Palmerston liefderijk ontvangen. Zij repareerden zijn schip en hij bleef er 2,5 jaar. 

Terug in Engeland verwekte hij twee dochters, maar werd er nooit meer zo gelukkig. Nu bracht de jongste dochter hem terug naar de plek waar zijn as rust naast de resten van zijn beste vriend.

Ook zo prettig is dat Floortje Dessing het sentiment schuwt. Voelt Rose zich dan nooit eenzaam, zonder familie of vrienden? Nee hoor, onbereikbaarheid vindt ze juist prettig, dat komt misschien door een jeugd op kostschool.

Het eiland is in drie stukken verdeeld, elk eigendom van de erven van een van de drie vrouwen bij wie een Engelse zeeman in de 19de eeuw kinderen verwekte.

We zien de palmbomen, het hagelwitte strand, de leegte en de stilte. Heel slim worden we af en toe door een tot het werelderfgoed behorend Polynesisch attribuut herinnerd aan waar we zijn: een feest met twee ukeleles, een eenzaam meisje op het strand met hoelahoep.

Ook Rose zal nooit meer zo gelukkig zijn, maar toch keert ze binnenkort terug naar Europa. Want je kunt daar toch niet je hele leven blijven.

Floortje heeft een lift terug naar Nieuw-Zeeland geregeld, op een passerend zeiljacht van een Nederlands stel. Er wordt omhelsd, maar niet gedweept. Volgende week mogen we weer met haar mee, naar een andere uithoek van de wereld. Ik word er nu al een beetje lyrisch van.