Met dertig volgers op een scooter

In opkomst: livestreamen, oftewel alles wat je filmt direct zonder bewerking op internet uitzenden. Journalist Charlotte van ’t Wout probeerde het uit.

‘This livestream is bad as fuck’. Het staat er echt. Terwijl ik mijn best doe een interessant filmpje te maken van mijn wandeling door Amsterdam, is sowieso één kijker niet onder de indruk. Mijn eerste hate comment. Ik lees het hardop voor, terwijl 132 kijkers meegenieten van mijn rode hoofd. „Thanks. Very sweet.” Snel richt ik mijn telefoon weer op de straat. „Dit is de markt. Hier kopen Nederlanders hun bloemen en fruit.”

Ik ben aan het livestreamen met de app Periscope. Dat betekent dat ik met mijn telefoon aan het filmen ben en dat gelijktijdig uitzend, zonder het eerst te bewerken. Mensen over de hele wereld kunnen zo real time meekijken met wat ik film.

Livestreamen kan met twee apps die dit voorjaar werden gelanceerd en veel publiciteit kregen: Meerkat en Periscope. Periscope had binnen vijf maanden meer dan tien miljoen gebruikers, die veertig jaar aan video per dag bekijken. Meerkat wil geen cijfers vrijgeven, maar is waarschijnlijk kleiner.

Hoewel livestreamen in vergelijking met YouTube (een miljard gebruikers) nog in de kinderschoenen staat, wordt er veel van verwacht. Grote techbedrijven zijn ermee aan het experimenteren: Facebook laat bijvoorbeeld sinds twee maanden beroemdheden livestreamen op hun timeline met ‘Facebook Live’.

De aantrekkingskracht van livestreamen: het voelt authentiek. Het is, meer dan televisie of YouTube, alsof je echt aanwezig bent op die andere plek. Het voelt ook persoonlijk: iemand houdt een camera vast, voor jou, zodat je mee kunt kijken.

Dat is tegelijkertijd het nadeel aan livestreamen: het kan saai zijn. Langdradige filmpjes die nergens heengaan. Onbewerkte films van amateurs betekenen vaak: schokkerige beelden en saaie onderwerpen. Doorspoelen kan niet bij livestreams.

Livestreamen is daarom op z’n best bij nieuwswaardige gebeurtenissen, als het echt spannend is om live mee te kijken. Je kunt bijvoorbeeld een journalist volgen die elke dag filmt bij de Syrische grens.

Maar ook kleine persoonlijke livestreams zijn soms bijzonder: je krijgt intieme inkijkjes in levens van mensen die je totaal niet kent. Zo volg ik een koeienboer uit Alabama. Hij filmt terwijl hij over zijn land rijdt in een tractor of zijn koeien melkt. Geen grote prater, maar ik ben even voor tien minuutjes daar, op het land. Een verademing in een wereld waarin zelfs reality-tv gescript wordt.

Net als YouTube heeft ook Periscope al zijn eigen sterren voortgebracht. Amanda Oleander, een kunstenaar uit LA, is een van de bekendste. Zij begon met streamen op dag één van Periscope. Zodra zij inlogt (ongeveer vijf keer per dag), kijken er een paar duizend mensen mee. Ze schildert, kookt en babbelt over haar dag: de chat-before-bed.

Dat ziet er zo makkelijk uit, dat ook ik het wil proberen. Een maand geleden installeerde ik Periscope op mijn telefoon en begon ik met livestreamen. Net als Twitter, Facebook of Snapchat is het een nieuwe technologie die ik onder de knie wilde krijgen. Het leek me eng – live op internet. Maar tegelijkertijd ben ik ook nieuwsgierig.

Dit is wat ik leerde van een maand livestreamen: