Geweld genoeg in deze Zweedse politieke serie

Ik heb niks tegen immigranten. Zo lang ze maar werken, belasting betalen en Zweeds spreken.”

„Hoor je niet hoe dat klinkt?”

„Als de reddingsboot vol is, is hij vol.” Geen fijn gesprek dat de rechtse politica Annika Nilsson (Anna Bjelkerud) voert met haar zoon.

Als woordvoerder van de Trygghetspartiet (Veiligheidspartij) heeft ze er genoeg van dat ouderen in verzorgingstehuizen wegkwijnen, dat het traditionele plattelandsleven verdwijnt en Zweden wordt overspoeld door ‘onbetrouwbare’ vluchtelingen. Haar eigen zoon noemt haar ‘een fascist’ en wil niets met haar te maken hebben. Van die keuze krijgt hij spijt, al helemaal omdat, kort na hun aanvaring, Nilsson aan de vooravond van de Zweedse verkiezingen op brute wijze op straat wordt vermoord.

Haar dood, en de mysterieuze verdwijning van Sarah Farzin, voormalig stafchef van het Ministerie van Justitie, zijn de twee voornaamste verhaallijnen van de Zweedse dramaserie Blue Eyes ( Blå Ögon) – een productie van onder meer Strix Drama en de Zweedse nationale publieke omroep (SVT).

Hoofdrolspeelster in deze politieke thriller is de blauwogige actrice Louise Peterhoff. Als voormalig stafchef Elin Hammer gaat zij, als een ware detective, op zoek naar haar verdwenen collega. Dat levert een aardig spannend verhaal op, zozeer zelfs dat de SVT Blue Eyes van tevoren aankondigde als een serie „met ingrediënten van House of Cards maar dan gewelddadiger.”

Dat laatste is zeker het geval, maar om meteen de vergelijking te trekken met een uiterst succesvolle dramaserie, waarin (in de Amerikaanse versie) Kevin Spacey en Robin Wright een subliem politiek kat-en-muisspel spelen met elkaar en anderen, is onterecht. Blue Eyes is gewoon degelijk en actueel.