Rocken met Ratzke in David Bowie’s sterrenrijke universum

Zijn stem is beduidend lager dan die van David Bowie. Dat maakt de ballade ‘Lady grinning soul’ tot een rauw, indringend lied. Performer, entertainer en zanger Sven Ratzke brengt in zijn optreden Starman een ode aan Bowie, zonder zijn naam te noemen. Ratzkes kapsel is van de Bowie uit de tijd van Ziggy Stardust, Aladdin Sane en Space Oddity. De iconische kostuums, muziek en de androgyne verschijning mogen dan geïnspireerd zijn door Bowie, Ratzke maakt er een zelfstandig optreden van.

In de regie van Dirk Groeneveld verbindt hij de rocksongs met elkaar door een associatieve, soms volkomen ondoorgrondelijke vertelling van de mens die op zoek is naar zijn eigen ster, zijn eigen glanzende en gloeiende sterrenstof. Schitterend is de gefingeerde ontmoeting op het dak van het Chelsea Hotel in New York met Andy Warhol, die Ratzke op humoristische wijze neerzet als een grijze kabouter.

Ratzke is zelfbewust, provocerend en soms licht irritant in zijn omgang met het publiek. Hij wiegt met zijn lichaam, danst, beheerst moeiteloos het podium.

De afwisseling tekst en song heeft een verslavend effect. Telkens als je denkt dat Bowie nu helemaal op de achtergrond is verdwenen, klinkt plots Rebel Rebel of Life on Mars en dan zijn we juist waar Ratzke wil dat we uitkomen: in het sterrenrijke universum van liederen over het heelal, over Major Tom, over de aarde gezien vanuit de ruimte als een „eenzame blauwe planeet”. Voeg daarbij de free jazz van de briljante pianist Charly Zastrau plus band en Starman groeit uit tot een exuberante, rijkgeschakeerde show.