Paling zwemt 2.400 kilometer voor seks

Voor het eerst is gelukt om een gezenderde paling te volgen op zijn lange trek.
Amerikaanse palingen trekken van Noord-Amerika naar de Sargassozee, ten oosten van de Caraïben. Foto Wikimedia Commons

Voor het eerst is een paling gevolgd tijdens zijn lange trek van de kust tot aan de paaiplaatsen in Sargassozee. Canadese zeebiologen meldden hun prestatie dinsdag in Nature Communications.

Alen of palingen leven als jongvolwassen vis in rivieren. Als ze klaar zijn om te paaien, trekken ze naar zee. Europese palingen (en die van de oostkust van Noord-Amerika) trekken naar de Sargassozee, een gebied in de Atlantische Oceaan ten oosten van de Caraïben.

Biologen twijfelen er niet aan dat palingen naar de Sargassozee trekken, omdat daar de kleinste palinglarven voorkomen. Dat is in het begin van de twintigste eeuw al gemeten.

Paling met zender

Tot nu toe had echter nooit iemand in de Sargassozee een volwassen aal gevangen, laat staan dat de hele palingtrek in kaart was gebracht. In de afgelopen jaren zijn in Europa enkele pogingen gedaan om Europese palingen (Anguilla anguilla) met zenders uit te rusten. De vissen konden ruim duizend kilometer gevolgd worden, maar nooit helemaal naar de Sargassozee. Er waren allerlei technische moeilijkheden.

Een Canadees team van biologen probeerde het intussen ook, met verwante Amerikaanse palingen (Anguilla rostrata). Die vissen trekken, zover bekend, ook naar de Sargassozee.

Het team onder leiding van de Université Laval (Quebec) voorzag 38 palingen van zenders, tussen 2012 en 2014. Vorig jaar ontvingen zij van één van die palingen uiteindelijk een signaal dat bijna uit de Sargassozee kwam. De paling had toen 2.400 kilometer afgelegd, en was nog 90 à 240 kilometer verwijderd van de noordgrens van het vermeende paaigebied.

 

 

Deze ene Amerikaanse paling zwom eerst oostwaarts langs de Canadese kust, om vanaf de rand van het continentaal plat plots zuidwaarts af te buigen. Opvallend was dat de paling niet profiteerde van zeestromingen. De Canadezen speculeren dat de paling aangeboren kennis heeft van magnetische velden, en zo zijn route bepaalt. Daar zijn bij trekvogels en zalmen ook aanwijzingen voor.

De biologen willen graag meer palingen zenderen, om meer weten over de routes en omstandigheden van de trek. Dat de paling zich eindelijk laat volgen over zee, is dus pas het begin van écht interessante wetenschap. Behalve voor fundamentele kennis is dat belangrijk om paling zich ooit in kwekerijen te laten voortplanten. Dat kan nu nog niet. Glasaal

Het zenderen van palingen is echter lastig. Biologen bevestigen zenders op de rug van de vissen. Die verzamelen gegevens over waterdiepte, licht en temperatuur, waaruit de locatie van de palingen afgeleid kan worden. Na een aantal weken vallen de zenders af. Ze drijven dan naar het zeeoppervlak en sturen hun gegevens naar een satelliet.

In de praktijk blijken palingen vaak opgegeten te worden door andere vissen. De zenders zelf hinderen de palingen, en vallen te vroeg af. Ook laat de data-overdracht te wensen over en is de locatiebepaling uit de data onzeker.