Als je het écht niet meer weet op kantoor, kun je in een stuurgroep

Wekelijks rekent Japke-d. Bouma af met jeukwoorden op kantoor.

Focusgroepen, stuurgroepen, klankbordgroepen, taakgroepen, volggroepen: als je écht niet meer weet wat je moet op kantoor, kun je altijd nog op een platform, in een samenwerkingsverband of overlegorgaan. Nu dacht ik dat al die clubs op kantoor allemaal precies wisten wat ze aan het doen waren en daar ook netjes en transparant over rapporteerden. Daar lees je weleens over in managementboeken. Maar toen ik er voor deze column indook, bleek het nog best ingewikkeld.

Neem de stuurgroepen. Dat zijn „verantwoordelijke lichamen die impulsen geven, regie voeren op hoofdlijnen, projecten op de rails zetten en een meerwaarde geven aan vertegenwoordigers uit de hele keten”. Ik heb geen idee wat dat allemaal is, maar dat sturen, dát snap ik wel. Dat is gewoon heel leuk om te doen. Maar wát je moet sturen als je iets op de rails hebt of probeert te krijgen? Volgens mij kun je dan beter gas geven, takelen en sjorren dan sturen.

Wat mij sowieso lastig lijkt, is om met een hele groep te sturen. Mag je dan om de buurt sturen, of zit iedereen tegelijk aan dat stuur te trekken? Is het eerste het geval, dan kun je beter aan de beste vragen te sturen; het tweede lijkt me best gevaarlijk. Of het moet natuurlijk zo’n karretje in de Efteling zijn: het stuurtje zit er wel op, maar uiteindelijk rijdt het toch wel de vaste route. Mijn dochter stuurde daar vroeger heel fanatiek in, omdat ze niet wist dat het niks uitmaakt. Dat zie je ook veel mensen doen in stuurgroepen.

Ze sturen ook altijd OP allerlei dingen op kantoor. „Sturen op kwaliteit” bijvoorbeeld, „op output”, „op een stukje klantbeleving”. Alsof ze voortdurend ergens op aan zitten te sturen en dan maar hopen dat het gebeurt. Ik denk dat professionals beter kunnen schakelen of eens iets starten überhaupt, dan steeds maar aan en op elkaar te sturen (aansturen).

En dan is er natuurlijk nog de bezemwagen van kantoor: de volggroep. Ik snap echt niet dat mensen daarin willen, je wilt toch voorop, lijkt mij. Maar dat kan dus niet in een volggroep, want dan word je leidend. Of, zoals dat heet in kantoorjargon: leading. Ik las een mooie casus over een volggroep die op weerstand was gestuit. Toen liepen ze vast. Schitterend. Bij een volggroep denk ik trouwens altijd aan carnaval. Of wielrennen. Doen ze daar ook de catering?

Ik had hier ook nog iets willen zeggen over de klankbordgroep onder het kopje ‘kan ik even met je klankborden’. Maar dan hoor ik altijd van die klankschalen in mijn hoofd en zover ben ik gewoon nog niet. Ik krijg trouwens bij al die groepen een enorm jaren-zeventig ‘gooi het maar in de groep’-gevoel waar ik niet goed op reageer. De baarden blijven maar aan de macht, denk ik weleens vertwijfeld.

Ik stel dan ook voor dat we stoppen met al die groepen. Er is op kantoor toch allang een plek waar alles perfect gestuurd, gefeedbackt, geklankbord, gefocust en gevolgd wordt: de koffieautomaat. Mensen die per se overbodig willen overleggen kunnen naar congressen, lunches, beurzen, webinars, heidagen en seminars voor de zzp’ende coachende medemens. Verdient toch nog íémand er iets aan.