Weigervaardigheden

Schrijfster Pia de Jong is met haar gezin verhuisd van Amsterdam naar Princeton, in de VS. Ze schrijft wekelijks over wat haar daar opvalt.

Illustratie Eliane Gerrits

’S Avonds laat, als ze haar spullen voor de volgende schooldag in orde maakt, komt mijn vijftienjarige dochter naar me toe. „Hier tekenen mama”, wijst ze. In haar hand houdt ze een stapeltje formulieren. „Je hoeft het niet te lezen hoor”, zegt ze, als ik me erover buig. „Ik ben moe, ik wil naar bed.”

Zo gaat het hier elke dag. In het land waar werkelijk op iedere hoek een advocaat klaar staat om je een poot uit te draaien, moet je je voortdurend schriftelijk indekken. Of het nu gaat om een wisseling van een schoolvak of een verjaardagsfeestje, je hebt het gevoel dat je instemt met een levensgevaarlijke medische ingreep. Het ergst zijn de schoolreisjes, goed voor zo’n tien handtekeningen. Ik heb me nooit gerealiseerd wat er allemaal mis kan gaan bij een museumbezoek.

Maar de volgende ochtend vraag ik mijn dochter toch nog even waar ik nu eigenlijk mijn handtekening onder heb gezet. Ik herinner me vaag de frase „huiswerk voor ouders”. Ik had me ergens toe verplicht, maar wat? En het woord „onthouding” was in mijn onderbewuste blijven steken.

Met tegenzin trekt ze het formulier uit haar tas.

Ik lees:

„1. Er zijn vele redenen voor tieners om seks te hebben, maar vrijwel allemaal zijn ze ongezond. 2. Er zijn veel gezonde redenen om te wachten met seks. 3. Als je tegen je zin in een situatie bent beland, kun je daar uitkomen door assertief te zijn. Uw kind gaat daarom oefenen met weigervaardigheden. 4. U verplicht zich met haar te praten over onthouding.”

Eh? Hier zit iets achter, dan kan niet anders. En jawel, de puriteinse aap komt uit de mouw. De conservatieve lobby heeft zich met de kwetsbare kinderziel bemoeid. New Jersey heeft de ‘benadruk-abstinentie-wet’, om precies te zijn N.J.S.A. 18A:35-4.19.

De staat verplicht daarmee iedere school die seksuele voorlichting geeft de faalkansen van anticonceptie te benadrukken, evenals de ongezonde gevolgen van seks, zoals aids. Als er op school over seks gepraat wordt, moet onthouding als enige ‘gezonde’ optie worden benadrukt.

Gezond heeft niets te maken met de psyche van het kind, zoals ik eerst dacht, maar moet letterlijk worden genomen. Van seks word je ziek. Mijn handtekening betekent niet meer en niet minder dan dat de school zich aan de wet heeft gehouden. Moet ik hier nu om lachen of om huilen? Onthouding als enige ‘gezonde’ optie in een land waarin elk jaar 750.000 tieners zwanger worden?

Waar de doorsnee Nederlander seks ziet als iets wat bij de ontwikkeling van het kind hoort en met enige vertedering de eerste stappen op dat pad bekijkt – in Nederland hebben de meeste kinderen voor het eerst seks in hun ouderlijk huis, rapporteerde de krant hier tot ieders verbazing – zien ze in Amerika seks vooral als iets vreselijks. Zeker in combinatie met de even verboden drank, leidt het tot louter ellende.

„Wat hebben jullie precies gedaan in dat programma?”, vraag ik mijn dochter de volgende dag.

„We hebben geoefend met weigervaardigheden”, zegt ze. „Niemand wou de verleider zijn, dus ik stak mijn vinger maar op. Ik moest een jongen proberen alcohol en drugs te laten nemen, zodat zijn remmingen zouden wegvallen.”

We krijgen een korte demonstratie van haar verleidingskunst. Moeders, ik zou uw jongens maar snel op cursus sturen.

Ik neem me voor mijn eigen weigervaardigheden maar eens te gaan trainen, als ik de volgende keer weer iets moet ondertekenen.