Column

Janneke Vreugdenhil. Simply Nigella

Kookboeken zijn de laatste jaren big business. Reden voor de CPNB om voor deze boekentak een eigen Boekenweek in het leven te roepen. Vanaf vandaag tot en met 1 november vindt de eerste officiële Kookboekenweek plaats. Boekhandels zullen extra aandacht aan kookboeken besteden, er wordt een gratis kookboekenmagazine uitgegeven en er is een prijs voor het beste en mooiste Nederlandse of Vlaamse kookboek.

Genomineerd voor Het Gouden Kookboek zijn Liever Lokaal, De mijne is de beste en De nomadische keuken van Rainarai. De winnaar wordt aan het einde van deze week bekendgemaakt.

Uit Liever Lokaal kookten we dit voorjaar al een week. De andere twee boeken zouden beslist ook de moeite waard zijn om te bespreken in deze rubriek, ware het niet dat dit mijn laatste week op deze plek is en ik zin had om af te sluiten met een kookboek van mijn lievelingsauteurs, Nigella Lawson.

Wie verwachtte dat Lawson na de schandalen rondom haar scheiding en cokegebruik de theedoek in de ring zou gooien, heeft zich vergist. Ik ben er nog, alive and cooking, lijkt de kookgodin met Simply Nigella te willen zeggen. Het is niet de eerste keer dat ze zich uit een levenscrisis kookschrijft. Haar eerste boek, Hoe te eten, schreef ze terwijl ze haar ernstig zieke eerste echtgenoot verpleegde.

En of het echt diezelfde therapeutische noodzaak is die eraan ten grondslag heeft gelegen of niet, Simply Nigella doet mij erg aan Hoe te eten denken. Meer dan alle andere boeken die ze in de tussenliggende jaren publiceerde, voelt het als een oprecht, uit het hart geschreven boek. Met slechts een paar woorden („Eerst moest ik mezelf sterk koken”) verwijst ze naar haar persoonlijke misère. Om vervolgens vooral uit te wijden over de voldoening die koken haar geeft.

„Als ik kook, ga ik helemaal op in de simpele rituelen van hakken, roeren en proeven. ik verlies mezelf in de wereld van smaken, sensaties en simpele concrete dingen.” Kijk, dat is als u het mij vraagt precies wat het bereiden van een maaltijd zo’n heerlijke (ja, soms zelfs therapeutische) bezigheid maakt. Helemaal als je bedenkt dat je er ook nog eens anderen mee voedt en pleziert. Ook ik blijf koken, en erover schrijven – bijvoorbeeld elke zaterdag in NRC Lux. Maar vanaf volgende week zal Sam de Voogt hier elke week een kookboek bespreken en er recepten uit selecteren.