Zoet en spectaculair, met Borsato als braaf middelpunt

Het was emotioneler dan alles wat de Ziggo Dome in Amsterdam ooit gezien heeft.

Marco Borsato gisteravond in de Ziggo Dome. Hij zong vooral dramatische ballades. Foto Andreas Terlaak

Als een enorme slagroomtaart, zo oogde het podium van de Ziggo Dome met een in etages verdeeld, veertigkoppig orkest. Marco Borsato maakte gisteren ten volle gebruik van de romige klanken van een overdaad aan violen, op een avond waar de dramatische ballade het won van popsongs met een beetje tempo.

Sinds hij in 2006 aan de wieg stond van het fenomeen Symphonica in Rosso draait Marco Borsato zijn hand niet om voor een fikse reeks stadionconcerten met orkestbegeleiding. Toen vulde hij de Arnhemse Gelredome tien keer; nu begon hij aan een serie van elf in de Amsterdamse Ziggo Dome, waar hij – met inbegrip van de vijf concerten van begin volgend jaar – voor 180.000 merendeels in het rood geklede bezoekers zal hebben opgetreden.

Na een mierzoete ouverture begon het stemmig met ‘Oud en afgedankt’. Trots als een pauw speelde de 48-jarige Borsato voor spreekstalmeester op zijn eigen feest, met acrobaten en spectaculaire lichteffecten als de honderdduizend kaarsen die op de tribunes werden geprojecteerd.

Het zusjestrio O’G3NE bracht een adempauze voor de zanger met de hit ‘Magic’. Met een gezellig nieuw fanfarearrangement van ‘Dromen zijn bedrog’ keerde Borsato terug zijn beginjaren, toen het sentiment van de teksten er nog niet zo dik bovenop lag.

Nieuwere nummers als de moderne smartlap ‘Mooi’ sluiten aan bij het levensgevoel van Borsato’s fans, die er hun angsten en verlangens in weerspiegeld zien. Meezingen werkt bevrijdend, zo liet de volle Ziggo ruim twee uur lang blijken.

Grootmoedig en al te gemakkelijk liet Borsato zich overschaduwen door zijn held Zucchero ‘Sugar’ Fornaciari. De Italiaan zong met ‘Senza una donna’ misschien wel de mooiste ballade van de avond. Gastzanger Jeroen van Koningsbrugge verzorgde het broodnodige rock-’n-rollgevoel met zijn versie van ‘Wit licht’. Het klonk gemener en dreigender dan het bij Marco ooit geklonken heeft.

Bij ‘Rood’ nam Borsato het heft zelf in handen, ten volle gebruikmakend van een spectaculair lichtplan.

‘Vrij zijn’ en ‘Binnen’ leidden tot euforie bij een concert dat groter, bombastischer en vooral emotioneler was dan alles wat de Ziggo Dome ooit gezien heeft. Marco Borsato was het stralende, als popster eigenlijk veel te brave middelpunt.