Omkijken

Ik slenter in afwachting van mijn afspraak door het Erasmus MC. Sinds mijn ongeluk twee maanden geleden loop ik met een tijdelijk stalen hekwerk op mijn hoofd dat om de week moet worden bijgesteld. Dat ding valt erg op, zelfs in een omgeving waar zichtbare lichamelijke ongemakken gemeengoed zijn.

Een knappe vrouw en haar dochter die koffie hebben gehaald in het filiaal van AH kijken om. En nog eens.

Nou ja, het zal mijn harnas wel zijn, denk ik meteen. Maar ik kan niet nalaten de grap te mompelen die ik vrienden nu vertel: „Voor het eerst in mijn leven kijken alle vrouwen naar me.”

Te hoorbaar kennelijk.

Een passerende Rotterdammer met een goed oor heeft meteen de repliek: „Alle mannen ook hoor!”