Marco’s vergrootglas op gevoelens

Marco Borsato, vertolker van romantische levenspop, verkocht ruim 170.000 kaarten voor de concertreeks Symphonica in Rosso. Elf feestshows in traditioneel rood – vrijdagavond de eerste in de Ziggo Dome – onderstrepen zijn 25-jarige carrière.

Marco Borsato in 1990

Alles rood

„Het spektakel Symphonica in Rosso was, toen in 2006 en nu weer, een prachtige etalage voor mijn muziek. Het is de rijkste manier om mijn liedjes uit te dragen: met orkest, visuals en publiek in het rood. In mijn muziek zit veel verschil in dynamiek. Van groot en bombastisch, naar kleinkunstachtig en gevoelig. Als een blaasbalg creëer ik verschillende stemmingen: vol gas met de band, en dan weer klein en intiem met enkel een piano of viool. Zo zit voor mij het leven ook in elkaar: ontlading, ontroering, vreugde, hartstocht. Zo ademen we.

„Mijn muziek heeft een tijdloos karakter, op het vrij gedateerde ‘Dromen zijn bedrog’ na dan. De meesten staan er qua thematiek over twintig jaar nog steeds, denk ik. Liedjes als ‘Vreemde handen’, ‘Voor altijd’ en ‘Afscheid nemen bestaat niet’... Ze gaan over mij, meer dan ooit. Maar ook over iedereen.”

Zenuwen

„Wonderlijk genoeg voel ik na zoveel jaar optreden nog steeds de kriebels. Stom is dat. Ik ben vanmorgen gewoon maar twee uur eerder naar de Ziggo Dome gereden. Ik wilde hier gewoon zijn, ze hangen nu de doeken, de lampen, de panelen op, ik wil er niets van missen. Ik zie dit als mijn tweede kans op een eerste keer. Ik wil van het hele proces genieten en niet alleen van het resultaat. Dat grijpt terug op de vorige keer dat ik in de Ziggo Dome optrad, vlak nadat ik getroffen was door een TIA in januari 2014. Hoe het publiek me tóen verwelkomde was zo fijn. Het was geen verplicht applaus, maar een echt ‘blij dat je er weer bent’. Ik was verbouwereerd, minutenlang. Dat viel van mijn gezicht te lezen. Hoe ik me voel, dat zie je.”

25 jaar

„Vijfentwintig jaar zit ik in het vak. Ja, ik leg een vergrootglas op gevoelens. Ik kleur emoties voor mensen. Dat wordt ook van mij gevraagd. Waarom geloven de mensen de ene wel en de ander niet? Dat is bijna wetenschap. Het is timing, hoe vol of leeg de zin is. Het mag geen vals sentiment zijn. Ik ben me door de jaren veel bewuster van mijn teksten geworden. Die diepere laag begrijp je zelf ook beter als je ouder wordt en je kop eens stoot. En alles begint bij mij. Als ik het niet voel, of ik zou iets niet op een bepaalde manier gezegd hebben, dan zing ik het niet. Dan zeg ik tegen John Ewbank [songwriter] dat we iets anders moeten zoeken, een ander woord of een andere rijmvorm.”

Mooi

„Mijn single ‘Mooi’ vertelt hoe ik nu in het leven sta. Ik ben een rasoptimist: ik sta op en ik ben blij. Niet dat er nooit iets misgaat, maar in de basis is het zo dat ik in de zon ga staan, en niet in de schaduw. Ik kijk naar wat er wél is, niet graag naar wat er ontbreekt. Natuurlijk, ik weet wel dat sommige mensen veel tegenslag hebben, of geen keuze hebben en dat het niet een kwestie is van ‘zit jij maar op de bijrijderstoel en het komt wel goed met je probleem’. Maar je kunt wel leren anders tegen de dingen aan te kijken.

„‘Mooi’ gaat voor mij over het moment dat ik, op een van de slechtste dagen van mijn leven, langs de kant van de snelweg stond en mijn meisje moest bellen met de mededeling dat alles waar ik de afgelopen twintig jaar voor gewerkt had weg was. Het bedrijf waarvan ik aandeelhouder was, ging failliet. ‘Kom naar huis, schat. Dan gaan we het vieren’, was haar reactie. Wat?, dacht ik. Ik verwachtte eigenlijk de honkbalknuppel thuis. Maar ze zei: we hebben elkaar, we zijn gezond.

„Ik stapte uit, ik stond ergens bij Weesp. De zon scheen, het was wit van de sneeuw. De auto’s reden zacht voorbij. En ik zag ineens weer wat een mooie dag het was. En hoe lang ik dat eigenlijk niet had gezien. Fris maar niet koud. Het zit letterlijk in de liedtekst: ‘Raak je nog verwonderd van de sneeuw?’ Door op een andere plek te gaan staan, ging ik anders tegen mijn probleem aankijken. Het werd behapbaar.”

Cirkel

„In het begin van je carrière zoek je erkenning voor wat je doet, en je vindt het belangrijk wat anderen van je vinden. Een slecht artikel onthield ik, ook al waren er tien positieve. Ik heb geleerd dat je als kok niet naar alle monden kunt koken. Ik weet alleen nu dat mijn intenties en bedoelingen toch goed zijn. Na 25 jaar vul ik nog steeds elf keer de Ziggo Dome. Daar kunnen we luchtig over doen, maar toch.

Het ontroert me zelfs. Dat jochie uit Alkmaar ging zijn droom achterna.

En hoe ik toch dicht bij die andere kant ben geweest. Als die TIA vorig jaar te laat ontdekt was, had ik misschien een hersenbloeding gehad. Dan had ik misschien wel niet meer gesproken of gezongen. Daar krijg ik het gewoon koud van. Ik ben gewoon nog niet klaar.”

Evenwicht

Mijn nieuwe plaat heet Evenwicht. Niet dat ik nu stoer zeg: niets kan mij meer raken. Onzin, ik heb genoeg blauwe plekken en ik loop niet meer in zeven sloten tegelijk. Van mij mag je Marco niet zo cool vinden. Dat vind ik minder erg dan vroeger. Ik heb mijn publiek door de jaren leren kennen. Ik heb via mijn website altijd veel contact gemaakt, stuurde nieuwsbrieven uit. Ik wilde weten wat ze deden, waar ze zaten, en andersom liet ik veel van mij weten. Ik ben transparant gebleven, ook als er dalen waren.

Is dat marketing? Misschien. Maar muziek betekent steeds meer dat je als artiest je merk moet laden. Het concert is de manier om dat te etaleren. Marco ben ik, als mens en als artiest. Dat wás al zo, het is niet anders.