De optelsom van individuele ellende

De belangrijkste vraag in de wetenschap is: wat is de werkelijkheid? Wat is waar? Het is ook de kernvraag van deze special over financiering van onderzoek aan Nederlandse universiteiten.

Hard gezegd: hebben de bezorgden in academia gelijk, dat het in Nederland echt niet goed gaat? Véél te veel bezuinigingen! Veel te weinig geld! Lees bijvoorbeeld de column van Piet Borst, waarmee deze bijlage zelfs min of meer begint.

Of zijn juist de cijfers die Marcel aan de Brugh in een verrassend moeilijke zoektocht bijeenbracht, bepalend voor het finale oordeel? Ieder jaar méér geld, ook gecorrigeerd voor inflatie: ruim 3 procent per jaar extra. En zelfs per wetenschapper is gemiddeld een redelijke stijging te zien.

Deze special van Wetenschap zal niet het laatste woord zijn in de discussie over en de zoektocht naar de echte werkelijkheid van het complexe proces van de Nederlandse wetenschap. Maar het is wel een goede aftrap. Om na te denken over de unieke combinatie van samenwerkingsbereidheid én scoringsdrift van de Nederlandse wetenschapper. Om ook eens te zien of inderdaad 60 procent van de wetenschappers geen vast contract verdient. En wat heeft het voor zin om wetenschappers aanvragen te laten schrijven die toch nooit worden gehonoreerd?

Of bestaat er helemaal geen opgetelde globale toestand? Is er slechts individuele ellende?

Ik denk het niet.