Daar moet ‘n pimmel in

Goedemorgen, Syrische vriend. Goedemorgen, mijn Eritrese lotgenoten. Ga zitten. Mannen, mannen, wat zijn wij toch in een mooi land terechtgekomen. Ik kus de voeten van Allah. De landschap, de kleuren, het licht, de meisjes…dit is een paradijs.

- Meneer Halibi, ik geloof dat u gelijk heeft. De kleuren van de bomen…

- Of neem krant. Gisteren was hier journalist van NCR…

- NRC..

- Ja, jullie hebben gepraat, ik was erbij. En vandaag schrijft hij verslag.

- Oh! En?

- Kus de voeten van Allah, zij hebben getrouwe weergave gemaakt. Het is inderdaad wat jullie gezegd hebben.

- Kunt nú al Nederlands lezen, meneer Halibi?

- Ja … (lacht) … with a little help from Google translate. Kijk.

- ……

- Ja het klopt. Nederland is ‘comfortabel’ en ‘respectvol’, dat hebben wij inderdaad gezegd.

- Zelfs jouw opmerking over het meritocratische karakter van de Nederlandse samenleving is weergeven, Abebe.

- Bijzonder verheugend.

- Zij hebben een getrouwe beeltenis gemaakt! Ik dank en kus de voeten van Allah.

- Ik hoop dat die Allah van u geen zweetvoeten heeft, meneer Halabi, met al dat gekus.

- Haha…!

- Nee, die van úw profeet zijn appetijtelijk, met dat bloed en die spijkers…

- Hahaha…!

- Ja, laten wij lachen. Een mild religieus plagerijtje op zijn tijd, zo blijven wij normale mensen.

- Het is trouwens een informatief artikel geworden. Een meisje uit mijn land komt aan het woord, zij heeft geen vertrouwen in de Nederlandse staat want na 20 dagen hebben zij nog steeds haar vingerafdrukken niet genomen!

- Echt waar? Mij lijkt dat een duidelijke aanwijzing dat je in ‘t juiste land gearriveerd bent!

- Het arme kind. Ze denkt dat ze in een failed state terecht is gekomen, want ze wordt niet gestalkt door de Gestapo.

- Ha, Zula, zelfs je Samsung Galaxy 4 wordt nog vermeld!

- 4 S hè!

- Ja, 4S, zo staat het er.

- Wat schrijven ze?

- Hoe wij hem gebruiken voor Nederlandse les.

- Een eeej, twee eejeren!

- Aieren!

- Eeijeren!

- Goed zo.

- Zeg, ik heb nog wat meer in die krant zitten lezen. Nederland is een heel vreemd land. In gemeente Steenbergen was bijeenkomst voor asielcentrumopvang. Om burgers uit te leggen wat gebeuren gaat.

- Waarom? Dat kan regering toch gewoon doen?

- Nee, zo gaat niet in Nederland. Hier mogen mensen dan meepraten.

- Dat is een meritocratie!

- Oké, dan gaat een mevrouw praten en dan gaan de mannen roepen: ‘Daar moet piemel in.’

- Wat?!

- Daar moet piemel in.

- Piemel? Wat is piemel?

- Penis! Daar moet penis in!

- Wat? Tegen vrouw?

- In het openbaar?

- Ja!

- Weet u zeker, meneer Halibi? Klopt vertaling?

- Ik heb gecheckt bij Willem van Dagbesteding.

- Ongelooflijk!

- En die mannen, die zijn opgepakt en opgesloten en krijgen zware straf natuurlijk.

- Nee, ik geloof ‘t niet.

- Waarom niet?

- Tja, dat is dus een comfortabele, respectvolle meritocratie.

- Waar ze nooit je vingerafdruk nemen!

- Maar die mevrouw, zij kan niet meer leven!

- Hoe bedoel je?

- Zij is voor altijd goede naam kwijt!

- Tja. Misschien zij gaat in achterkamer zitten en nooit meer buiten komen?

- Daar moet een pimmel in. Ongelooflijk.

- Píemel.

- Piee-mmel.

- Goed zo.

- Dus Nederland is een paradijs…

- --- maar wel een hééél vrééémd paradijs.

- Oké. Taalles. Zula, telefoon opgeladen?

- Yep.

- Waar waren we?

- ‘Mag ik bestellen?’ Deel 3.

- Meneer Halibi, u begint.

- Oké, eh… ‘Eén patat met friet graag.’

- Babbel zegt fout.

- Waarom?

- Geen idee. Straks aan Willem vragen.