m/v van de week siegfried woldhek

Sommigen vinden haar moedig, anderen honen haar weg. Dasja Abresch spreekt zich uit voor opvang van asielzoekers. De eerste keer dat ze dat deed, in het West-Brabantse Steenbergen, werd ze bekogeld met eieren. Een paar dagen later vloog een steen door de ruit van haar voordeur.

Het weerhield Abresch er niet van om zich bij een volgende vergadering weer uit te spreken, ten overstaan van een joelende menigte. Die scheldpartijen glijden van haar af als water van een eend, zei ze in deze krant. Al vond ze het wel „erg” dat de politie haar na afloop in een burgerauto afvoerde, voor haar eigen veiligheid.

Ook haar man vreest voor haar veiligheid, en die van hun kinderen. De avond dat Abresch zich uitsprak, gingen de kinderen uit logeren. Want je weet maar nooit - straks vliegt er iets anders door de ruit. Maar ze doet het juist mede voor hen, voor haar kinderen, zegt ze. „Ik wil een signaal afgeven. Dat je niet alleen bent op deze wereld.”