Column

Nog erger

De Israëlische premier Netanyahu deed deze week een merkwaardige uitspraak. Hij sprak over de massale vernietiging van de joden in de Tweede Wereldoorlog, een onderwerp dat telkens weer actualiteitswaarde krijgt wanneer kritiek op de staat Israël aanzwelt, en hij zei dat het de Palestijnse moslimleider grootmoefti Haj Amin al-Husseini van Jeruzalem was geweest die er bij Adolf Hitler op had aangedrongen om de holocaust te ontketenen. Hitler en Al-Husseini hebben elkaar in 1941 ontmoet en bij die gelegenheid zou de Palestijnse leider steun hebben gevraagd voor het Arabisch nationalisme en voor het verzet tegen de stichting van een joods nationaal tehuis in Palestina. En tevens zou hij daar, volgens Netanyahu, dat ideetje hebben ingefluisterd van de uitroeiing van alle joden in Europa.

Hitler was kortom best een goede jongen, hij ging alleen met de verkeerde mensen om. De uitspraak was vooral zo merkwaardig omdat het een theorie betreft die al lang circuleert in dubieuze kringen van holocaustontkenners en die door serieuze historici overtuigend is weerlegd. Nog opmerkelijker was de reactie van de Duitse regering, die zich door de uitspraak van Netanyahu in verlegenheid zag gebracht. Bij monde van een woordvoerder liet het Duitse kabinet eergisteren weten ‘dat de verantwoordelijkheid van de holocaust bij ons ligt’ en dat er ‘geen reden’ is om die mening te herzien.

In reactie op de door hem onnodig geprovoceerde Duitse reactie, waarin de verantwoordelijkheid voor de holocaust werd opgeëist, zei Netanyahu dat het niet zijn bedoeling was geweest om Hitler vrij te pleiten van de vernietiging van het jodendom, maar dat hij alleen maar een link had willen leggen tussen de opruiing van Al-Husseini en die van de hedendaagse Palestijnen.

‘O’, moeten we nu zeggen, ‘dan is het goed.’ Maar dat zeggen we niet, want het is niet goed. De uitleg van Netanyahu maakt het veel erger. Wat hij ‘alleen maar’ wilde doen, was een parallel trekken tussen het Palestijnse verzet tegen de Israëlische overheersing en de holocaust. Die hedendaagse Palestijnen die er vraagtekens bij zetten of het juist en eerlijk is dat de Israëlische staat hun land en water inpikt, hen als tweederangs burgers behandelt, hen opsluit in concentratiekampen als de Gazastrook en af en toe een aantal van hen doodschiet, zijn volgens Netanyahu allemaal kleine Al-Husseini’s die uit zijn op massavernietiging van de joden. We moeten niet naar de Palestijnen luisteren, zo suggereert hij, want Hitler heeft ook naar hen geluisterd en we weten allemaal wat daarvan is gekomen. Wie begrip opbrengt voor de Palestijnse onvrede, is er bij voorbaat verantwoordelijk voor dat de ovens van Auschwitz opnieuw worden aangestoken. Dat is wat Netanyahu ‘alleen maar’ wilde suggereren.

Het is de grootste fout die de staat Israël en zijn fanatiekste aanhangers telkens weer maken. Zij beschouwen misdaden die hun volk in het verleden zijn aangedaan als een vrijbrief om misdaden te begaan. Zij spelen in op ons schuldgevoel wegens toen, zodra wij twijfels krijgen over nu. Maar ook wie zes miljoen keer is vermoord, heeft niet het recht een mens te doden. Zo simpel is het. Dat wij passief hebben staan toekijken toen hun opa’s en oma’s uit onze steden werden weggevoerd, mag geen reden voor ons zijn om nu passief toe te kijken terwijl zij de Palestijnen wegdrijven van hun geboortegrond en mensenrechten en resoluties van de Veiligheidsraad met voeten treden. Om onmiddellijk in de holocaustkramp te schieten wanneer je geconfronteerd wordt met kritiek is net zo dom en misdadig als de holocaust ontkennen.