Geschrokken

Om benzine en milieu te sparen ga ik tegenwoordig steeds vaker met de fiets. Niet meer gewend aan de gevaren van de elementen in combinatie met fietsen, liet het bed van natte bladeren op het fietspad bij mij geen alarmbellen rinkelen. Ik hield de vaart erin. Dom, want ik ging hard en pijnlijk onderuit.

Fiets gelukkig slechts licht beschadigd, maar knieën en handen kapot. En een zeer been. Kreupel en kreunend vervolg ik mijn weg naar huis, waar ik mijn zoons, 17 en 19, verslag doe van mijn malheur.

Zij reageren beiden met een oprecht geschrokken: „O god, heeft iemand je gezien?”