Een fiets in 29 potjes poeder

In veel galeries ligt hij direct bij binnenkomst: de lijst met titels en afmetingen van de tentoongestelde kunstwerken. Meestal is dat een vrij saaie opsomming van materialen als olieverf op doek, brons of marmer. Zelden zal dat A4-tje zo veel onvoorspelbare materialen bevatten als nu bij de groepstentoonstelling Wintermute in de Grimm Gallery. Hierop worden de bijdragen van kunstenaars als Alicja Kwade, Adriano Amaral en Lucy Skaer respectievelijk omschreven als ‘horlogewijzers op karton’, ‘siliconen, make-up en water’ en ‘gered mahoniehout’.

De titel is ontleend aan de sciencefictionroman Neuromancer (1984) van William Gibson. Wintermute is een computer die uit de digitale werkelijkheid wil ontsnappen en verlangt naar de analoge wereld. Op vergelijkbare wijze hebben de meeste kunstwerken op deze expositie een vrij glad en hightech uiterlijk, maar zijn ze in werkelijkheid van heel eenvoudige materialen gemaakt. Intrigerend is het werk van Alicja Kwade dat op de titellijst omschreven wordt als ‘een fiets ontleed in de afzonderlijke onderdelen en vermalen in 29 gelabelde glazen potjes’. Die potjes staan netjes op een rijtje in een vitrine. Links het zwart van de 80,7 gram leer en de 1,7 kilo rubber, rechts het bodempje goudgeel van de 0,7 gram messing. Het lijkt wel of deze kunstenaars zo overzicht proberen te scheppen door onze producten te ontleden en te rubriceren. Zo laten ze zien dat onze materialistische wereld ook maar uit simpele bouwsteentjes bestaat.