De soundtrack voor je zonnebril

Als we toch een verbeterpunt mogen meegeven aan de organisatie van Amsterdam Dance Event (ADE), laat het dan dit zijn: de site. De site, lieve mensen van de organisatie, ziet er prachtig uit maar blijft toch een enorme vergaarbak feesten op rij als je onder het kopje festival kijkt. Ja, je kan filteren op dag, thema (muziek, film, pop-up, gear, arts) en zelfs op ‘favoriete artiest’. Maar al filter je op muziek, dan nog komen er een stuk of driehonderd zwarte balkjes naar boven met namen die de gemiddelde bezoeker weinig zullen zeggen. Ik sprak mensen die graag naar Bonobo wilden, concludeerden dat de Ninja Tune labelavond was uitverkocht en het bijltje er maar bij neer hadden gegooid. Wat verder ook op Bonobo leek? Geen idee, konden ze niet terugvinden.

En dat is exemplarisch voor de muziekscene. Alles is met een knop bereikbaar, maar waar je moet zijn blijft vaag. Vroeger vertelde Top of the Pops waar je heen moest in het weekend. Nu heb je Spotify-playlists, Boiler Room, blogs en sites als 22tracks. Het verschil? Vroeger betaalde je zelf kijk- en luistergeld of je nam een krantenabonnement. Nu betaalt Het Bedrijf. Streamer van dj-sets Boiler Room vertelde vrijdag op het aparte conferentie-onderdeel ‘Dance&Brands’ van ADE over de samenwerking met zonnebrillenmerk Ray-Ban. Het Italiaanse modebedrijf heeft een eigen music director die geld uitgeeft aan bijzondere release party’s met Japanse geisha’s of een sterrenline-up die live wordt uitgezonden vanaf bijzondere locaties door Boilerroom. Het bedrijf betaalt mee en kiest ook mee – het wil artiesten aan zijn merk verbinden die nog ‘jong en opkomend’ zijn, zei de dame in kwestie. Soms is contractueel uitgesloten dat een commercieel bedrijf ook artistieke zeggenschap heeft, zo vertelde Martin Garrix dan weer over zijn samenwerking met 7Up. Maar al hebben de bedrijven niet altijd rechtstreeks invloed op de creatieve koers van ‘hun’ curator of artiest, ze bepalen wel wie er zichtbaar is. Vroeger investeerde een label geld in marketing, nu betaalt het bedrijf. Die artiesten vallen dus op bij journalisten en programmeurs.

Maar bedrijven hebben hun eigen belang. Ze selecteren niet op basis van muziek alleen, ze selecteren op doelgroep. Zo koos Heineken ooit voor Armin van Buuren in een reclamespotje, ook omdat hij een breed publiek aansprak en verstandig met alcohol omging, vertelde iemand die indertijd betrokken was.

En dat gebeurt steeds vaker. Het is maar dat je het weet als je straks naar Boiler Room kijkt of naar een festival gaat: eigenlijk luister je naar de perfecte soundtrack voor jouw RayBan-zonnebril, Converse-gympen of Corona-biertje.