Vreemdeling in een vreemd land

The Paradise Suite toont hoe mensen die we vreemdelingen noemen – vluchtelingen, economische migranten – worden gedreven door dezelfde emoties als wij: angst, liefde, ambitie. The Last Witch Hunter roept eigenlijk alleen maar ergernis op.

Soms hebben films het tij mee. Dat betekent dat hun makers ingelogd zijn op de tijdsgeest. Ze ontwikkelen een universeel verhaal: in het geval van The Paradise Suite over buitenlanders die in Nederland leven en die net zo vreemd zijn als (of in ieder geval: anders zijn dan) de rest van de mensen in dit lage land aan de zee. En dan wordt het opeens nieuws. Want door de nieuwe volksverhuizingen die in Europa op gang zijn gekomen, opent de film je ogen voor de verhalen van mensen die we vreemdelingen noemen, vluchtelingen, economische migranten of gelukszoekers. Ze worden gedreven door dezelfde emoties als wij: angst, liefde, ambitie.

The Paradise Suite is opgebouwd als mozaïekfilm, en brengt een Bosnische arts uit de vorige vluchtelingenstroom samen met een Servische oorlogsmisdadiger, een Afrikaan die illegaal in de bollenstreek werkt, een Bulgaars meisje dat in de vrouwenhandel belandt en een Zweedse dirigent die met zijn geremde zoontje op een heel ander niveau in de Nederlandse samenleving meedraait.

Hoog tijd voor deze film

In zekere zin doet de film denken aan Dirty Pretty Things (2002) van Stephen Frears, die geheel gesitueerd achter de muren van een Londens hotel liet zien hoe de Engelse multiculturele maatschappij functioneerde. Het werd hoog tijd dat er ook eens zo’n film in Nederland werd gemaakt: daar moet toch ruimte voor zijn naast de comfortabele fantasiewereld van de blanke romkom.

Omdat The Paradise Suite door de manier waarop alle verhalen samenkomen naar een heel sterke catharsis toewerkt, wordt de film meer dan een gesoigneerde versie van Achter het Nieuws. Mede door de cameravoering die Nederland door nieuwe ogen laat zien, verleidt hij de toeschouwer tot grote emoties. Dat gebeurt soms met iets te grote gebaren: zo lijkt het verhaal van dirigent Stig minder verweven met de rest. Aan de andere kant is het gevoel van tweedeling wat daardoor ontstaat misschien wel precies waarover de film ook gaat.