Column

Eikels op het fietspad

Het is een fantastisch jaar voor de eiken. Of ze er al een paar eeuwen staan of nog maar enkele decennia, ze laten hun vruchten vallen in een ongehoorde overvloed. Gek genoeg viel er nog niet één eikel op mijn kop tijdens mijn racefietsoefeningen door de Peel. Maar ik amuseer me prima met de harde bolletjes die de fietspaden en binnenwegen in een soort van knikkerbord hebben omgetoverd. Als je met het voorwiel precies op het juiste punt zo’n eikeltje raakt, en met een subtiel trekje aan het stuur een fractie druk uitoefent, dan vuur je de kogel meters ver weg. Cricket op de fiets.

Met zijn tweeën is het nog leuker. Je schiet in mekaars spaken. Mijn spaken geven een f-mineur. Een fietspartner produceert een g, een andere een jankende c. B-mineur (een hartverscheurende grondtoon) heb ik ook al gehoord. Goed, het mag duidelijk zijn dat behalve de professionele fietser ook de recreatieve aan een reces toe is.

Het regende niet, maar de atmosfeer voelde vochtig aan. De fietser naast me, die van de grondtoon g, zei opeens: „Het schijnt dat Matthew Goss toch weer onder de pannen is.”

Met een graad of dertien was de temperatuur niet eens onaangenaam. Allebei zijn we fan van Goss, teleurgestelde fans mag ik wel zeggen.

Matthew Goss, kent u hem nog?

Hij overleefde de beklimmingen in de finale van Milaan-Sanremo 2011, en sprintte na een kleine 300 kilometer strak naar de overwinning. De potentieel grote mijnheer werd een heuse grote mijnheer. Maar dat duurde niet lang.

Waar ging het mis? Matthew Goss heeft daar een theorie over. In 2012 ging hij fietsen voor de eerste Australische ploeg die in World Tour-wedstrijden uitkomt. Daar, bij Orica-GreenEdge, probeerden ze een exclusieve sprinter van hem te maken terwijl hij veel meer kon dan dat. Ja, ze betaalden hem vorstelijk om massasprints te winnen; en ze zetten een potente sprinttrein voor hem in elkaar. Hij liet het allemaal maar gebeuren en vergat dat hij een renner was die zich maar vijf, zes keer per jaar kon focussen op een koers die er werkelijk toe doet.

Spelend met de eikels op het fietspad mopperden we voort: Goss lijdt gewoon aan geestelijke metaalmoeheid. Hij woont in Monaco en koerst er in een Ferrari door de straten. Niet dat we hem een mooie auto misgunnen, maar die Ferrari was er iets te vroeg. Uiterlijke rijkdom kan een verlammende uitwerking hebben op gevoelige talenten.

Volgend jaar wil Goss zijn carrière vlot trekken bij de kleine Engelse eerstedivisieploeg One Pro Cycling die is opgericht door de cricketster Matt Prior. Volgens Goss is het ideaal dat Prior, juist omdat hij uit een andere tak van sport komt, een frisse voedingsbodem biedt. Is het niet eerder een strohalm?