Thriller blijkt plumpudding

Op z’n beste momenten heeft Die laatste zomer (boekverfilming van Tatiana de Rossey, die in 2009 doorbrak met Haar naam was Sarah) iets van de psychologische misdaadromans van Ruth Rendell. De veertigjarige Antoine is een en al midlifecrisis en charmante Franse neurose. Volgens zijn psychiater moet hij er nu maar eens aan: waarom blijft de mysterieuze dood van zijn moeder hem zo achtervolgen? Er zijn geheimen en onuitgesproken emoties, en een tijdje levert dat, met dank aan de sterke cast, interessante bespiegelingen op familie en relaties.

Lichte tonen zorgen ervoor dat Die laatste zomer (elders uit onder de titel Boomerang) onder z’n thrillerelementen iets van een zedenschets heeft. Maar zonder nu de plot te verklappen, in de ontknoping van het soort waarover politiek correct geschoolde toeschouwers na afloop verontwaardigd uitroept: „Maar waarom moest het homoseksuele personage dood?” Een plumpuddingeffect: raadsel opgelost, maar de dragers van dat raadsel blijken zo slecht gemotiveerd dat je je alleen maar bekocht kunt voelen.