Op schietles tegen de messen 

Wapenhandelaars doen goede zaken. Israëliërs zijn bang na een serie aanvallen met messen door Palestijnen.

Een ultra-orthodoxe Jood oefent met een geweer. Foto Abir Sultan/ EPA

De wapenhandel is het domein van kale, brede mannen. Vier van hen zitten achter een balie in een kantoortje aan een drukke weg in het zuiden van Tel Aviv, in een wijk waar de straten worden bevolkt door drugsverslaafden, prostituees en vluchtelingen. In de vitrine liggen holsters, doosjes met kogels en replica’s van pistolen.

Het is druk bij L.H.B, waar al 66 jaar wapens worden verkocht. Sinds het aanzwellen van de geweldsgolf in Israël en Palestina, begin deze maand, is de belangstelling voor vuurwapens met „40 tot 50 procent” toegenomen, schat de 78-jarige Shaul Derby, de manager die al sinds zijn 21ste in de winkel staat. De schietbaan achter de kantoorruimtes is permanent volgeboekt. Derby: „De belangstellenden zijn veel nieuwe wapenbezitters, maar ook mensen die hun vaardigheden willen ophalen.”

Het weer opgelaaide Israëlisch-Palestijnse conflict eiste gisteren het negende Israëlische leven sinds 1 oktober – de auto van een vijftigjarige kolonist werd bij Hebron bekogeld met stenen, waarna de man uitstapte en werd overreden door een truck. Aan Palestijnse zijde vielen deze maand al 43 doden, van wie bijna de helft werd doodgeschoten nadat ze een aanslag hadden gepleegd.

Verdediging met een selfiestick

Israëliërs proberen zich zo goed en zo kwaad als het gaat te beschermen tegen een mogelijke aanslag. Voor pepperspray hoeven ze niet meer aan te kloppen bij L.H.B – die is allang uitverkocht. Behalve voor pistolen neemt de belangstelling toe voor Krav Maga, een verdedigingskunst die zich toespitst op praktijksituaties. Maar als het nodig is, slaan Israëliërs van zich af met wat ze voorhanden hebben. Een omstander bij een aanslag in Jeruzalem sloeg de aanvaller met een selfiestick.

Vuurwapens zijn een betrekkelijk normaal verschijnsel in het Israëlische straatbeeld. M-16’s bungelen losjes om de schouders van jonge soldaten die na werktijd nog even boodschappen doen of een kopje koffie drinken op een terras. Sommige burgers, vooral kolonisten op de Westelijke Jordaanoever, dragen een pistool. Burgemeester Barkat van Jeruzalem riep onlangs alle burgers met een wapenvergunning op om hun pistool bij zich te dragen.

Tien tot vijftien jaar geleden, tijdens de Tweede Intifada, merkte Derby niet zo’n stijging in de verkoop als nu. „Toen ontploften er bussen. Het had weinig zin om een wapen te dragen, het was meer een kwestie van pech hebben.” Nu, zegt hij, zie je dat mensen denken dat een vuurwapen hen beschermt tegen een mogelijke aanval met een mes.

Toch is het aantal wapenvergunningen drastisch gedaald. Twintig jaar geleden droegen de Israëliërs gezamenlijk nog 330.000 wapens. Tegenwoordig zijn dat er nog 150.000 – op een bevolking van ruim acht miljoen. Dit komt voornamelijk door een striktere naleving van wapenwetten.

Weer makkelijker een wapen

Vorige week werd aangekondigd dat het makkelijker wordt om een vuurwapenvergunning te krijgen. Toch  lopen de meeste nieuwe klanten van L.H.B niet meteen met een pistool de deur uit. Ze moeten een maand of twee op een vergunning wachten.

Een deel van de zelfverdediging is gericht op preventie. Zo haalde de supermarktketen Rami Levy de messen uit de schappen, nadat klanten hun vrees hadden uitgesproken dat Arabische vakkenvullers ze als wapen konden gebruiken. En op sociale media wemelt het van de tips: neem een hond, check het Hebreeuwse accent van de taxichauffeur om te kijken of het geen Arabier is, mijd buurt X.

Volgens Ido Kenan, die een invloedrijk weblog heeft over digitale cultuur, communiceren Israëliërs nu verwoed via groepsgesprekken op WhatsApp. „Dat leidt soms tot onterechte verdachtmakingen: zo waren er ouders van kleuters die elkaar waarschuwden voor de Arabische conciërge die een terrorist zou hebben binnengelaten in het schoolgebouw.”

Maar er worden ook nuttige zaken besproken. „Mensen willen ergens naartoe en vragen anderen of het daar veilig is. Of ze willen snel even weten of hun familie ongedeerd is als er in de buurt een aanval was.”

Shaul Derby vertrouwt meer op de afschrikwekkende werking van zijn wapens. Hij heeft er zelf 22, vertelt hij: pistolen, jachtgeweren, machinegeweren. „Mijn zoon, mijn dochter, mijn kleinzoon: iedereen draagt een wapen.” Een van de eigenaren van de wapenhandel, Yariv Ben-Yehuda, valt hem in de rede. „Een wapen geeft je vertrouwen en houdt problemen bij je uit de buurt. Maar ik heb nog nooit een wapen gebruikt op straat. Eigenlijk zou je het zo kunnen zeggen: je draagt een wapen om het niet te hoeven gebruiken.”