Tsoupaki zorgt voor een tragikomisch hoogtepunt

Het spirituele Shai Maestro Trio is gerijpt, dankzij meesterbassist Avishai Cohen. Debutante Kiki Schippers geeft tips na een gebroken hart en Bit Rot dwingt met andere plakoogjes naar media, roem en commercie kijken. Welk advies volg jij op?

Opera2Day, de Calimero van de vaderlandse operagezelschappen, heeft voor het eerst een geheel níeuwe opera gemaakt: Mariken in de tuin der lusten, met muziek van Calliope Tsoupaki. Het resultaat is een gemankeerde opera. Het onderwerp van zonde, boetedoening en vergiffenis is zwaar en particulier, veel scènes zijn statisch, de protagoniste (verfijnde, doorleefde rol van actrice Hannah Hoekstra) zingt niet en de spanningsboog is grillig. Maar het is óók een begeesterde, bij vlagen grandioze voorstelling.

De partituur is doordrenkt van Tsoupaki's voorliefde voor Byzantijnse muziek, wat de christelijke sfeer een prettig on-Nederlands randje geeft. Ook het oud-Nederlands draagt bij aan de sensatie een rite bij te wonen. Zangeressen, blokfluiten en draailier kleuren mooi met de eigentijdse klanken.

Mariken zoekt uiteindelijk vergeving bij de paus, die als farao in goudbrokaat het toneel wordt opgereden en zingt met parmantige, op de lachspieren werkende falset. Tsoupaki is normaliter geen humorist, maar met Van Veggels vindingrijke regie en de voortreffelijke performance van countertenor Michael Chance ontstaat een tragikomisch hoogtepunt. IJzersterk is de manier waarop Chance eventjes uit zijn mantel kruipt, om geknield in zijn onderkleed een roerende meditatie over vergiffenis te zingen. Even later staat hij in vol ornaat Mariken weer te bepotelen – zoals alle mannen dat doen.