Column

Pipo the Cloud: de nonsens van Safe Harbor

Bron: Youtube 

Donkere wolken pakken samen boven de cloud, dat magische, ongrijpbare netwerk van servers. Het Europese Hof van Justitie zette de Safe Harbor-overeenkomst overboord – de afspraak dat data van Europese burgers en bedrijven ‘veilig’ zouden staan op Amerikaanse servers. Amerikaanse veiligheidsdiensten hebben lak aan datahavens, weten we dankzij Edward Snowden. Europese privacyorganisaties vragen bedrijven die hun data opslaan op Amerikaanse servers daarom voor februari 2016 maatregelen te treffen. Want anders...

Ja, wat anders?

Ook als data in Europa opgeslagen zijn, is je privacy niet gegarandeerd. De grootste afluisteraar houdt gewoon kantoor in de EU. De Britse geheime dienst GCHQ is nog erger dan de Amerikaanse veiligheidsdienst. GCHQ tapt datakabels af, brak in bij telecomprovider Belgacom en beveiligingsbedrijf Gemalto en werkt nauw samen met de NSA.

Safe Harbor was altijd al een Pipo-de-Clown-afspraak, zegt een privacyexpert bij een grote consultant: nonsens. Pipo the Cloud, dus.

Om Europese klanten te bedienen bouwen Microsoft, Amazon, Google en Apple extra datacentra binnen de Europese grenzen. Maar de NSA kan via een dwangbevel toch toegang krijgen tot gegevens die in Europa liggen opgeslagen bij Amerikaanse bedrijven. Om die reden vecht Microsoft al twee jaar tegen een dwangbevel voor mails van een Ierse Microsoft-server.

OneDrive, iCloud, Box of Dropbox: ik zou niet weten waar mijn data staan. Wel weet ik dat ik mijn gegevens zelf beter moet beveiligen en niet alleen kan vertrouwen op de opslagleverancier.

Bij de discussie over Safe Harbor en wat nu al Safe Harbor 2.0 heet, worden data bijna fysieke eigenschappen toegedicht. Alsof er ergens, op een schap in één datacenter, een lade is gereserveerd voor jouw naam, je schoenmaat, je hobby’s en foto’s. In werkelijkheid houdt internet zich niet aan locaties en landsgrenzen. Data glippen via allerlei knooppunten van A naar B, gegevens kunnen onderweg onderschept worden. Het web zit bovendien vol extra kopieën om de vaart er een beetje in te houden.

Internet laat zich niet zomaar opknippen. Op het gevaar af pathetisch te klinken: we kregen een wereldwijd open net en geven het aan de volgende generatie door als een lappendeken vol politiek herstelwerk. Laten we iets beters bouwen, in plaats van opnieuw een serie Pipo-de-Clown-afspraken maken.

Sluiten wij nu af met een lezing uit het grote Pipo-lied (‘langs de wijde wereldwegen’), waarin hij in 1967 al het world wide web voorspelde:
Voor clowntjes is de aardbol een grote toverbal / Een felgekleurde draaitol met grapjes overal.