Méér dan bemiddeling

De regels zijn duidelijk. Eén uur kost honderd euro, drie uur 275 euro. Het meisje wordt gebracht, meldt zich als ze naar binnen gaat en meldt zich weer af zodra ze buiten staat. Van de honderd euro mag ze zeventig euro houden, de rest gaat naar de eigenares van het escortbureau.

Minder duidelijk is de status van het bureau. Is het alleen een bemiddelingsbureau, dat klant en meisje bij elkaar brengt, of gaat het verder dan dat? In het ene geval hoeft alleen omzetbelasting te worden betaald over de provisie, in het andere geval over het totale bedrag dat de klant betaalt.

De dame ziet zichzelf als een bemiddelaar, omdat de meisjes ook voor andere escortbureaus mogen werken en vrij zijn om nee te zeggen – van tevoren of ter plekke. Bovendien kunnen ze op de kamer handelingen verrichten waarvoor ze extra geld krijgen, zonder dat de eigenares daar iets van weet.

Maar de Belastingdienst legt de dame een naheffingsaanslag op over het totaal bedrag. De eigenares schept volgens de inspecteur de randvoorwaarden voor het contact. Ze plaatst advertenties, maakt zelf de afspraak met de klant en zoekt vervolgens een meisje uit dat voldoet aan de specifieke wensen. Ook spreekt ze met de klant een bedrag en tijdsduur af. Als het meisje tijdens de afspraak wordt gevraagd om langer te blijven, moet ze de eigenares dat laten weten.

De rol van de dame is veel groter dan alleen het bij elkaar brengen van klant en meisje, vindt ook de rechtbank Noord-Holland. Het is een overeenkomst tussen escortbureau en klant, waarin het meisje slechts een (belangrijke) schakel is.