Column

Invisible Spieking

Soms moet mijn geliefde zo hard lachen, dat ik hem ervan verdenk aan mijn antidepressiva te hebben gezeten. „Een quiz?!” hikte hij. Misschien had ik hem niet moeten vertellen dat ik meedoe aan de Grote Bijbelquiz. Maar hoe kon ik anders de massieve Statenbijbel op het nachtkastje verklaren?

Terwijl mijn vriend aan de beademing ging, ploegde ik verder in Deuteronomium. Vijftien jaar nadat ik voor het laatst de Bijbel had opengeslagen, was ik geschokt door hoeveel ik was vergeten. Natuurlijk, de kern van het Oude Testament is een eitje: A + B -> C + D = A. Dat wil zeggen: A. het volk Israëls is blij met God en dat is wederzijds! B. Het volk doet iets doms (afgoderij, twijfelen, een dansje). C. God kwaad, straft volk op zo’n wijze dat ze zelfs bij IS ‘nou nou nou’ zouden zeggen. D. Volk: „Sorry God, zo hadden we het echt niet bedoeld!” God: „Oh, oké, chill.” En dan zijn we weer terug bij A. Ook het Nieuwe Testament laat zich makkelijk samenvatten: doe aardig tegen elkaar en tegen de Heer, dan komt alles dik in orde.

Dat viel nog wel te onthouden, maar al die Maria’s, brandende fruitstruiken en praatzieke ezels! Hoe had ik dat in vredesnaam gedaan tijdens de middelbare school, als ik onder tijdsdruk moest stampen (want TMF, groeispurt, discotheek Lucky in Rijssen)? Voor de zekerheid maakte ik toen spiekbriefjes in de vorm van mini Dode Zeerolletjes. Voor een spiekbrief moet je echter wel de hoogtepunten kennen, dus maakte ik alvorens mijn rollen vol te schrijven een uitgebreide samenvatting van de Bijbel, inclusief landkaart en powerpointpresentatie vol schilderijen van Rembrandt.

Een paar dagen later, na het herlezen en samenvatten van het hele Boek, legde ik de bedrading van de lampen in onze badkamer opnieuw aan. Er zij licht, grinnikte ik. Genesis 1:3. En niet Jesaja 9:1-2, want daar staat dat Gods licht op iedereen schijnt.

En toen ging er bij mij ook een licht op. Ik realiseerde me dat ik die Dode Zeerollen niet meer nodig had, want ik kon nu op een andere, veel schimmiger manier spieken: ik moest gewoon stiekem gebruik maken van wat ik in mijn hoofd had! Het voelde als een vorm van valsspelen waarop niemand mij ooit zou kunnen betrappen (ik verzin dit niet, ik dacht het echt). Wat een gat in de markt! Ik ga er workshops in geven, dacht ik, en noem het dan ‘Invisible Spieking’!

Vijf seconden voelde ik me echt het licht van de wereld (Joh 9:5), tot ik het aan mijn geliefde vertelde, die reageerde met: “Oké, je hebt dus net ontdekt dat je gebruik kan maken van je geheugen?” en vervolgens zo hard moest lachen dat ik het echt niet meer aan de Prozac kon wijten.