Gedumpte Schippers verrast met geestige filosofietjes

Ik ben gedumpt, na drieënhalf jaar”, zegt Kiki Schippers aan het begin van haar debuutvoorstelling Wie kijkt?– om vervolgens een aaneenschakeling te spelen over alles wat iemand te doen zou kunnen staan die haar vriend heeft betrapt met een ander, terwijl ze zelf de mooiste plannen met hem had.

Ze zou superieure wraak kunnen uitoefenen, zwelgen in diep verdriet, elders troost zoeken, noem maar op. En ze behandelt al die mogelijkheden in een veelkleurig mozaïek waarin telkens een ander register opklinkt.

Met een schallend openingslied, waarin de ex wordt verzekerd dat hij nooit van haar afkomt, een handvol droogkomische conferences, en liedjes die eveneens getuigen van veelzijdigheid: soms grillig en emotioneel, soms uitzinnig expliciet („er zit nog zaad op de muur, ’t is van jou”) en af en toe ook wrang als in een kleinkunstliedje („er spoelen mensen aan”).

Kiki Schippers won vorig jaar de publieks- en de persoonlijkheidsprijs op het Cameretten-festival en maakt nu haar eerste theatertournee. Daarin toont ze zich een intrigerend talent, dat in anderhalf uur vaak weet te verrassen met onverwachte wendingen en filosofietjes die het één met het ander verbinden. Bovendien blijkt ze alert en geestig te kunnen reageren op reacties uit de zaal – alsof ze daarin al jarenlang ervaring heeft. Het kan haast niet anders of ze zal de komende jaren nog heel wat te bieden hebben.