Over isolement: de eenzame dood van George Bell

Het is voor veel mensen een grote angst: in eenzaamheid te moeten sterven. Toch gebeurt het. Zeker in grote steden gebeurt het dat soms pas na jaren iemand dood in een woning gevonden wordt. The New York Times ontrafelde in een mooie longread leven en dood van een van hen.

Voorbeeld van verzamelwoede in een huis. Fotot Wikipedia/The DoctorMo

Het is voor veel mensen een grote angst: sterven in eenzaamheid. Toch gebeurt het. Zeker in grote steden gebeurt het dat soms pas na jaren iemand dood in een woning wordt gevonden. The New York Times beschrijft in een mooie longread het leven en de dood van een van hen.

Dit is geen vrolijk stemmend verhaal. Dus voor wie vandaag toch al niet zo lekker in z’n vel zat, is dit wellicht niet de dag om dit artikel te gaan lezen. Bewaar de link en lees het dan misschien op een later moment. Want het is wel een bijzonder en respectvol verhaal dat de moeite van het lezen waard is en dat tot nadenken aanzet. Over hoe levens, plannen en dromen kunnen lopen, over hoe makkelijk je kan vereenzamen en hoe de nalatenschap wordt afgewikkeld in zo’n geval.

De hoofdpersoon in het verhaal is George Bell, inwoner van Queens die na ongeveer een week overleden werd gevonden in zijn appartement. Bell bleek een ‘hoarder, iemand met een compulsieve verzamelwoede, die alleen leefde en geen vrouw of kinderen had, zelfs geen directe familieleden meer. Vanaf dat moment begint de zoektocht naar dan maar verre familieleden. Zijn huis wordt uitgemest op zoek naar enige aanknopingspunten.

De twee onderzoekers in het verhaal, Rodriguez en Plaza, laat het niet onberoerd. Het werk heeft hen veranderd:

Mr. Rodriguez, 57 and divorced, has a greater sense of urgency. “I try to build a life like it’s the last day,” he said. “You never know when you will die. Before this, I went along like I would live forever.”

The solitude of so many deaths wears on Mr. Plaza, the fear that someday it will be him splayed on the floor in one of these silent apartments. “This job teaches you a lot,” he said. He is 52, also divorced, and without children, but he keeps expanding his base of friends. Every day, he sends them motivational Instagram messages: “With each sunrise, may we value every minute”; “Be kind, smile to the world and it will smile back”; “Share your life with loved ones”; “Love, forgive, forget.”

He said: “When I die, someone will find out the same day or the next day. Since I’ve worked here, my list of friends has gotten longer and longer. I don’t want to die alone.”

Langzaam maar zeker, aan de hand van foto’s, rekeningen en brieven, wordt steeds meer duidelijk over het leven van Bell. Er blijkt een testament met begunstigden, met sommigen had Bell in jaren geen contact meer gehad, anderen wisten niet eens van zijn bestaan af. En er ontstaat een beeld, weliswaar eendimensionaal, maar toch, van de levensloop van Bell. Zitten daar grote, opvallende gebeurtenissen in die kunnen verklaren waarom zijn leven zo verliep? Of is dit gewoon hoe het soms kan gaan?

Lees het hele verhaal The death of George Bell van N.R. Kleinfield bij The New York Times (8.662 woorden, leestijd 35 minuten)


Overigens zijn ook de honderden comments aan de zijkant van het artikel (klik onderaan op het wolkje comments) de moeite waard om door te scrollen, ook daar zitten persoonlijke miniatuurverhalen in.