Kuijt

Het leek mij niet de juiste zet, Dirk Kuijt terughalen naar Feyenoord. Dat had niets te maken met de staat waarin Kuijt verkeerde. Deze 35-jarige auto was weliswaar op leeftijd maar door een oud vrouwtje braaf iedere avond in haar garage gereden.

Nog geen krasje, meneer.

Mijn twijfel zat ’m meer in de romantiek van de voetbalheld die na een lange carrière per se wil eindigen bij zijn favoriete club. Grote spelers hadden zo in het verleden een sneu afscheid gekregen; de hoge verwachtingen werden niet ingelost.

Dat verdiende Kuijt niet.

In de eerste wedstrijden kon hij zijn stempel nog niet drukken op het spel van zijn team. Moest de gelouterde Kuijt zijn laatste jaar gaan slijten bij een stroef draaiend elftal?

Er werd links en rechts al gemopperd onder Feyenoordsupporters.

Kuijt stak bosjes peterselie in zijn oren. Kritiek? Op hem? Hij had niets gehoord.

Met zijn plakkerige, blonde krullen en roze oren betrad Kuijt tijdens thuiswedstrijden vol vertrouwen het veld. Via Dirks grote hand stroomde de bloedband van de club naar de knuist van het knaapje, dat zenuwachtig met zijn grote voorbeeld meeliep naar de middenstip.

De Kuip smolt.

Gisteren maakte Kuijt tegen Heerenveen een hattrick. Hij heeft 129 doelpunten gemaakt in de eredivisie, net zoveel als Feyenoord-icoon Ove Kindvall.

Kuijt benadrukt graag de goede kant van het voetballeven. Als zijn team slecht speelt, zegt hij achteraf dat ‘we beter kunnen’. Gisteren zei hij: „We kunnen met z’n allen tevreden zijn. Ons keyword is: vertrouwen.”

Als aanvoerder spreekt hij het liefst in de wij-vorm, het past in een stad waar de burgemeester een pleidooi houdt voor een zogenaamde wij-samenleving. Kuijt is zijn eigen woordvoerder. Ik denk dat hij zelfs tegenstanders van een azc in Rotterdam stil krijgt.

Met een goed humeur kom je het verst, denkt Kuijt. Als familieman Kuijt met zijn gezin pech heeft met de auto, pakt hij eerst de gevarendriehoek uit de achterbak, maar dan direct erna een ganzenbord.

Er zat geen prachtdoelpunt bij de hattrick van de Feyenoordaanvaller. Ik ben zijn goals alweer bijna vergeten. Wél onthoud je Kuijts ouderwetse juichen, het wijzen naar teamgenoten, het zoenen van zijn ring, het klappen voor de supporters. En als er harder gewerkt moet worden, slaat hij de vuist in de handpalm van zijn andere hand.

Het zijn maniertjes, maar plezierige maniertjes.

In het stadion van Heerenveen zat bondscoach Danny Blind op de tribune. Tegen beter weten in op zoek naar geschikte spelers voor het Nederlands elftal. Blind zag een onverzettelijke, sterke en scorende teamspeler van 35 jaar zijn elftal naar de overwinning leiden.

Dacht Blind wat ik dacht?