Column

Gun jezelf Bach voor een levenssoundtrack in technicolor

Eerst was het leuk. Stations met piano, wat een vondst! YouTube-filmpjes van zwaan-kleef-aan-achtige situaties verwarmden het gemoed. Zie je wel, we zijn allemaal mensen. Muziek verbindt!

Inmiddels zijn de piano’s een jaar oud, en vaak vals. Muzikaal heerst een roze schrikbewind: als niet All of Me klinkt, dan minimalist Einaudi – wiens idioom droommunitie biedt voor discussies over wat diepzinnigheid is, en wat geneuzel.

Natuurlijk verbindt muziek. Net als naastenliefde. Maar een cadeaubon per post is niet hetzelfde als een zelf aangereikt pannetje soep. Leuk dus, die stationspiano’s, maar laat ze niet hét etalagestuk zijn voor de kracht van muziek. Het kan zoveel schurender en beklijvender.

Met zo’n standpunt maak je je niet populair. De nucleaire term ‘elitair’ brandt op de lippen. Maar daar gaat het helemaal niet om, het gaat om goed en slecht. Een van de troeven van onze tijd is dat genres in elkaar overlopen; de actuele werkelijkheid is eerder één continent met meer landschappen dan een eilandenrijk. Neem trompettist Ibrahim Maalouf, pas in het Concertgebouw. Je hoort: jazz, impro, Arabische toonladders, klassiek meesterschap. Maar hij is vooral erg goed. Net als het Berlage Saxofoon Kwartet, dat net de Kersjesprijs (50.000 euro) kreeg. Of ze nou Piazolla spelen of barok maakt niks uit: hun samenspel geeft álle muziek vleugeltjes.

Muziek is mede zo fascinerend omdat je haar woordenloze zeggingskracht naar believen kunt inzetten. Draai Chopin onder beelden van haaien en je wordt warm: prachtig, die natuur. Zet er John Williams onder en huiver: Jaws! Iemand die dat principe tot in de finesses beheerst is producer/toetsenist Joep Beving van Massive Music, dat muziek bij commercials produceert. Bedrijven zoeken een sfeer, Beving vindt die. Maar zijn droom was een eigen, onafhankelijke plaat. Die kwam er. De nummers van Solipsism, thans te beluisteren op Spotify, werden (opgeteld) al 5 miljoen keer beluisterd. 5 miljoen! Dat zegt wat.

De best beluisterde track, The Light She Brings, is een onopgesmukt minimal-pianowalsje in mineur: lief, melancholiek herfstig. Je hoort, echt, de oprechtheid eraan af. En tegelijkertijd denk je: daar gáán we weer. Velen met hart voor klassieke muziek hopen dat de smaak voor muziek zich zal ontwikkelen als die voor eten: fastfood out, slowfood in. Maar áls dat pad al wordt gevolgd, voert het via minimal music. En ik snap niet goed waarom. Pianisten, bestorm de stations! Speel er Bach, Satie, Schubert, Chopin. Muziek de soundtrack van ons leven? Gun de passant een technicolor-ervaring. Less is niet altijd more.