Dansende Pumas verslaan Ieren

Het zuidelijk halfrond domineert. ‘Europa’ ontbreekt voor het eerst in de halve finale.

De Argentijn Juan Imhoff op weg naar een try.

Dansend fladderden ze over de grasmat van het Millennium Stadium in Cardiff. Alsof ze het een dag eerder hadden afgekeken van hun grote voorbeelden, de All Blacks. Los Pumas, de trotse rugbyploeg van Argentinië, onderstreepte met een onverwacht ruime zege op Ierland (43-20) de superioriteit van het zuidelijk halfrond in het internationale rugby. Met wereldkampioen Nieuw-Zeeland, Zuid-Afrika en Australië plaatste Argentinië zich voor de halve finales van het WK.

Dat er onder de evenaar al decennia lang beter rugby wordt gespeeld dan erboven is niets nieuws, gezien de verdeling van de wereldtitels in de eerste zeven eindtoernooien. Alleen Engeland wist in 2003 even de zuidelijke hegemonie te doorbreken. Maar nooit was de dominantie van het zuiden ten opzichte van het noordelijk halfrond – Europa – groter dan nu. Voor het eerst in de geschiedenis komen alle vier de halvefinalisten uit ‘het zuiden’.

Schrijnend

Het verschil bij de vier kwartfinales van afgelopen weekeinde was soms schrijnend, vooral bij de All Blacks tegen Frankrijk (62-13) en de ontketende Argentijnen tegen Ierland: dynamisch ‘running rugby’ aan de ene kant, tegen een wat ouderwetse, logge speelstijl aan de andere kant, vooral gebaseerd op fysieke kracht en kiezelharde tackles.

Nieuw-Zeeland speelde zaterdag rugby van een andere planeet, de Argentijnen lieten een dag later een iets mindere uitvoering van een vergelijkbaar spelletje zien tegen de uitgebluste Ieren: beweeglijk, snel, vindingrijk en open rugby, met razendsnelle handen: het leidde bij vlagen tot wonderschoon aanvalsspel.

Dat Nieuw-Zeeland, Australië en Zuid-Afrika – allemaal in het bezit van twee wereldtitels – zich bij de beste vier schaarden was geen verrassing, de vrij plotselinge opmars van Los Pumas wel.

Meesterbrein

Maar verklaringen zijn er wel. De ploeg sloot drie jaar geleden aan bij The Rugby Championship, het jaarlijkse toernooi tussen de toplanden van het zuidelijk halfrond. Die promotie heeft de Argentijnen meegezogen naar het niveau dat men in de Tri Nations, zoals het toernooi voor de toetreding van Los Pumas heette, gewend was. Ook de komst van de legendarische Nieuw-Zeelandse coach Graham Henry naar Buenos Aires, in 2012, hielp de Argentijnen een grote stap vooruit. Henry, wereldkampioen met de All Blacks in 2011, wordt gezien als het meesterbrein achter het vernieuwde aanvalsspel van de Argentijnse ploeg.

Wellicht zal de voor Europa pijnlijke ontwikkeling op dit WK op het noordelijk halfrond tot een discussie leiden of de Europese toplanden niet ook aansluiting moeten zoeken bij The Rugby Championship.

Voor Ierland, al een enkele jaren de nummer één van Europa, waren de druiven zuur. De ploeg bereikte nooit de halve finales van het WK. Natuurlijk, Ierland had zich zwaargehavend naar de kwartfinales gesleept, door de cruciale blessures van aanvoerder Paul O’Connell, Johnny Sexton, Peter O’Mahony, Sean O’Brien en Jared Payne. Die aderlating bleek in het uur van de afrekening te groot tegen de vlijmscherpe Argentijnen, die hun grootste zege ooit behaalden op de nerveus ogende Ieren.

Argentinië had geen beter moment kunnen uitkiezen. De ploeg kende een droomstart en had al na dertien minuten een comfortabele voorsprong (17-0), door vroege try’s van Matias Moroni en Juan Imhoff. Ierland vocht zich vroeg in de tweede helft terug tot 23-20, maar bracht de Pumas niet aan het wankelen. Fly-half Nicholas Sanchez groeide uit tot de man van de wedstrijd voor Argentinië, met 23 punten van zijn voet.