Danny in Diemen

ILLUSTRATIE OLIVIA ETTEMA

Nooit eerder vond ik een bondscoach zo gewoon als Danny Blind, maar dat komt misschien omdat we elkaar regelmatig tegenkomen. Danny woont met zijn vrouw in Diemen, ik net achter de ringweg in Betondorp, op de grens tussen Amsterdam en Diemen. Danny had in interviews wel eens gezegd dat hij inmiddels zo lang in Diemen woonde dat hij er nooit meer weg wilde omdat ze hem daar op de openbare weg niet lastig vallen en hij er dus lekker anoniem zichzelf kan zijn.

Ik had geen hoge pet op van Diemen en de Diemenaren, maar hier onderschatte Danny ze, want ze herkenden hem wel degelijk. De tijd dat ze het leuk vonden om Danny Blind op straat tegen te komen – die tijd van ‘Danny Blind, wie kent hem niet. Danny Blind, Danny Blind is een echte Ajacied’ – was voorbij. In plaats daarvan deden ze alsof ze hem niet herkenden, alsof hij niet Danny Blind maar een gewone inwoner van Diemen was.

Ik was relatief nieuw in de buurt en paste me aan.

Een week of drie geleden stonden we naast elkaar tussen inwoners van Diemen die allemaal hadden besloten om hem niet te herkennen op onze beurt te wachten bij de Indonesische afhaal.

We hadden toen een kort gesprek.

„Ben jij of ben ik?”, vroeg Danny.

- „Jij bent”.

Ook nadat hij de toko met zijn plastic tasje verlaten had ontstond er nul opwinding. Die man die voor onze neus de laatste stokjes saté had weggekocht was gewoon Danny Blind, een voetbaltrainer over wie we hadden besloten dat we net deden alsof we niet wisten dat hij Danny Blind was.

Op het grasveldje voor café restaurant Roediez botsten we een keer bijna tegen elkaar, ter hoogte van het koelvak in de Albert Heijn XL zag ik zijn vrouw hoofdschuddend een pak ingevroren loempia’s uit de kar halen. Alsof hij de opstelling van het Nederlands elftal aan Van Basten liet zien en dat die hem gebood om alsnog Van Persie eruit te halen. Bij de kassa heb ik toen om zijn bonuskaart gevraagd.

Afgelopen donderdag, twee dagen na Nederland-Tsjechië, at hij aan een tafeltje bij het raam van café Elsa’s aan de Amsterdamse Middenweg lamskoteletten met honing-tijmsaus. Het café zat vol met mensen die net deden alsof ze hem niet herkenden. Wat opviel was dat hij daar wel en tijdens Nederland-Tsjechië geen trainingspak aan had.

Waarschijnlijk was Danny inmiddels zo gewend om verantwoording af te leggen dat hij gewoon antwoord had gegeven als ik hem gevraagd had waarom hij dat had besloten. Ik vroeg het niet, zo gingen we in deze buurt niet met elkaar om.