In de smaak vallen

Tosca Niterink en haar dans- en wandelpartner Anita Janssen hebben sinds kort een atelier in culturele vrijhaven Ruigoord.

Neem nou bijvoorbeeld onze buren, allemaal mannen van het eerste uur. Ze waren erbij toen het dorp begin jaren 70 gekraakt werd. Ze stonden daar op hun Spaanse puntlaarzen in hun Afghaanse jassen toen ik als veertienjarige aan kwam fietsen met mijn stiefvader (PPR-gemeenteraadslid die het wel es even met eigen ogen wilde zien wat die jongens aan het doen waren).

Huizenhoog keek ik tegen hen op, met hun lange haren en hun woeste baarden (heel wat anders dan die koters uit mijn klas met dat havo-vlas op hun gezicht).

Ik wilde meteen weer weg, zo verlegen werd ik van die geborduurdelapjesspijkerbroeken met die Waterloopleinbontjassen, en ook doodsbang dat mijn vader iets stoms ging zeggen.

Nooit gedacht dat die jongens konden veranderen in bejaarde buurmannen. Ze zijn allemaal tussen de zeventig en tachtig. Annie en ik voelen ons weer jong!

Aan de ene kant dichter Hans Plomp (71), daarnaast schrijver Gerben Hellinga (76), ietsje verder schilder Theodorus Kley (78) en vrijbuiter Rudolph Stokvis (80), en aan de andere kant Schilder Rob van Tour (76).

Maar ze zijn nog steeds leuk. Leuk genoeg voor een twintig tot veertig jaar jongere en ook nog bijzonder leuke, stoere, sterke vriendin. Dat hebben ze allemaal gemeen. Rudolph is de oudste, met de jongste vriendin. Ik vroeg laatst: „Is dat je kleindochter?” Nee, ik zat twee keer mis, het was zijn zoon (stoere 11-jarige jongen met prachtige lange vlecht).

„Nooit in zo korte tijd zoveel mensen leren kennen”, zegt Annie. „En zoveel nieuwe vrienden erbij!”, vul ik aan.

Maar al die nieuwe gezichten vind ik nog wel moeilijk, qua onthouden en in de goede context plaatsen.

Is een bekend gezicht iemand van meer achterin het dorp of ken ik haar toch van een oude Wie is de chef? op tv? Of werkt ze gewoon achter de balie bij de ING?

Trouwens, daar gooien ze het de laatste tijd over de hippe boeg en zitten ze in gloednieuwe modieuze bedrijfskleding chic te doen achter hun onder architectuur verbouwde oranje balie met tegen de achterwand een pretentieuze boekenkast met flesjes designwater erin. De medewerkers lijken wel filmsterren en lachen je vriendelijk beleefd verveeld toe. Dat je denkt: ‘Sta ik de boel hier op te houden met mijn ongepoetste schoenen in mijn plompe regenjas. Als ik het had geweten, had ik me erop gekleed.’

Maar ja, ik kan niet tegelijk in Ruigoord in de smaak vallen en bij de ING.