Daar sta je dan

Onlangs bevond ik mij, zonder het aanvankelijk door te hebben, op een ongepaste plek in mijn pyjama. Ik knipperde drie keer, trok mijn onderbroek uit mijn bilnaad en krabde gapend wat aan het vogelnest op mijn hoofd. Wel verdraaid, dacht ik, toen ik iets bewuster rondkeek, ik sta op een met rood velours bekleed erepodium achter een katheder en er kijken mensen naar mij! Net toen ik me vol afgrijzen afvroeg of er misschien van mij verwacht werd dat ik iets steekhoudends zou zeggen, of dat ik – erger – zojuist zonder het door te hebben gehad, gesproken had (waarbij in tongen spreken mij het meest gunstige scenario leek) werd er vanuit een helikopter een verblindende spot op mij gericht.

Omdat ik mij chronisch schuldig voel, hief ik direct mijn armen in de lucht ten teken dat ik me zonder veel misbaar over zou geven aan wat voor straf men voor mij maar in gedachten had. Toch vroeg ik me zo staand in de wapperende pyjama af: „wat heb ik eigenlijk misdaan?” „Nou, wil ík jou wel even uitleggen!”, klonk het uit een vrouw die, ondanks haar knielange, crèmekleurige rok en de vervaarlijk rondsuizende luchtstromen, boos het podium beklom. Ze beende op mij af en duwde mij achter het katheder vandaan, greep de microfoon en tikte er met een zalmkleurig gelakte nagel tegen om te kijken of hij het deed. „Ik ben Karen van den Winkel uit Hilversum EN JIJ HOORT HIER NIET TE STAAN!”, krijste ze. Zo te ruiken had ze net een broodje worst met zuurkool op. „Ik weet ook niet precies wat ik hier doe, of wie mij hier heeft neergezet”, wierp ik tegen. „Bah, dat staat hier maar haar lichaamsdelen tentoon te spreiden”, knauwde ze misprijzend in de richting van mijn grote teen die door mijn sok heen stak. „Dit is NRC Handelsblad, niet de Playboy! Een slaapmiddel voor de geest, dát ben je!” „U maakt op mij anders een wakkere indruk”, concludeerde ik, maar ze hoorde me al niet meer omdat ze haar vingers in de oren gestoken had en het geruststellende mantra ‘ik praat niet met jou, ik praat niet met jou’ prevelde.

Dit was het geval: Zonder dat ik ervan wist was een column van mij, met de profetische titel ‘Te Vroeg’ op de plek van Youp terechtgekomen. In nrc.next voel ik mij thuis, daar ga ik gerust in mijn pyjama zitten. Maar had ik geweten dat ik op de achterpagina van NRC zou ontwaken, dan had ik mij wellicht passender gekleed (ik kan niet uitsluiten dat het misschien toch gewoon mijn hamsterpak was geworden). Dat ik deze week ook in Lux zou verschijnen was mij wel bekend, en in een ideale wereld had ik mijn eerste column hier niet aan de reacties op een andere column gewijd, maar de woorden bilnaad en hamsterpak staan nu wel afgedrukt en dat is toch aardig.