Jamie zoekt zijn draai in de Markthal

Foto Imara Angulo Vidal

Behalve met zijn boeken, tv-programma’s en kookartikelen verovert Jamie Oliver de wereld met een handvol restaurantformules. Jamie’s Italian is er daar één van. Twee weken geleden opende in de Markthal de eerste vestiging van deze succesvolle horecaketen op het Europese vasteland. De Britse superster brengt er de twee pijlers van zijn succes in samen: vers bereid en zorgvuldig geproduceerd comfort food in een pretentieloze stijl en dito omgeving.

Het concept lijkt zich ook in Rotterdam al meteen te bewijzen. De zaak zit tot dusver in elk geval avond aan avond bomvol. De eerste shift begint dan al om half vijf ’s middags – er zijn er drie per avond. Wij worden op een dinsdag in de late shift op de eerste etage neergeplant, die net wat minder bezienswaardig is ingericht dan de begane grond.

Niet onmiddellijk Italiaans

Wat die ambiance betreft: het is de naam er geen twijfel over laat bestaan, maar anders zou je in Jamie’s Italian niet onmiddellijk een Italiaans restaurant herkennen. Het interieur van de zaak, de tot aan zijn oren met tattoos opgesierde floormanager en de harde eightiesmuziek die er wordt afgespeeld, brengen vooral de Hard Rock Cafes uit datzelfde tijdperk terug in de herinnering. Nogal een herriebak dus voor wie per ongeluk zijn wilde haren kwijt is.

Het eerste comfort food dat we bij binnenkomst op een naburig tafeltje zien belanden, is bovendien een knots van een hamburger. Die is intussen ook wel erg déjà-vu. Alleen in ’s lands opvangcentra staat hij vermoedelijk nog niet op het menu.

Vettige frituursmaak

Een ander drempeltje dat we moeten nemen, zijn onze entrées. De gepaneerde paddestoelen en de risottoballetjes zijn lang doorgebakken en ontstijgen hun vettige frituursmaak niet. De gemarineerde kip al mattone (€15,95) met wildepaddestoelensaus op crostini ontlokt bij mevrouw De Jong daarentegen een nieuwe liefdesverklaring aan het adres van Jamie Oliver. Zo naked had the naked chef wat haar betreft altijd wel mogen blijven. De salade van ‘vergeten tomaten’ vormt er een mooie aanvulling op, maar er staan wel meer lekkere groenten op de kaart. Ook over de pasta’s, zoals de ‘originele tagliatelle bolognese’ van Jamie’s Italiaanse sidekick Gennaro Contaldo, geen onvertogen woord.

Zelf bestel ik als hoofdgerecht de daghap: een bord linzen met een worstje van nota bene het Limburgse livar-varken (€14,95), waarbij je merkwaardig genoeg wordt gevraagd of je dat worstje rare of medium geserveerd wenst te krijgen. Helaas, ook de optie ‘medium’ kan het gemis aan bouillon en een emulsie van olijfolie in deze klassieke schotel niet wegnemen. Zo naked hoeft het nou ook weer niet.