‘Alida’s Smulpaleis, goedemiddag’

Thomas Rueb belt Alida’s Smulpaleis, net bekroond tot ‘s lands beste cafetaria. Eigenaar Jan Willems (43) neemt op.

Gefeliciteerd, zeg. Wat betekent deze prijs?

„Dit is de Michelinster onder de cafetaria’s. Hoger dan dit bestaat gewoon niet.”

Komt het als een verrassing?

„Nee! We zijn er al jaren mee bezig. Dit is de twaalfde editie van de Cafetaria Top 100, wij zijn al tien keer genoteerd. Vorig jaar waren we tweede.”

Wat is er dit jaar veranderd dan?

„We hebben streekproducten toegevoegd. Verse friet bijvoorbeeld, de aardappelen komen van mijn zwager in Nantinge. Drentse friet, noemen we die.”

Wat maakt een goede snackbar?

„Snackbar... Dat zijn uw woorden, hè? Wij zeggen cafetaria. Bij een snackbar haal je een patatje en een frikandel – wij hebben veel meer te bieden.”

Wie is Alida?

„Dat is mijn vrouw. We begonnen het Smulpaleis op 1 maart 1996, zij was toen 19. Er stond hier in Roden een snackkar van een oud-klasgenoot van mij, totáál niet geschikt voor de horeca. Die middag deden wij een bod. ’s Avonds waren we eigenaar. Dat de kar Alida moest heten, sprak voor zich, en ‘Smulpaleis’ vond ik gewoon lekker klinken. Later kochten we een grotere wagen, van wel 10 meter. Daarmee hebben we vijf keer in de top-100 gestaan, heel bijzonder – we waren de enige kar. Sinds vier jaar hebben we een echt pand.”

Heeft u doorgehad dat ze kwamen testen?

„O, nee. Dat gaat anoniem. Maar ze bestellen overal hetzelfde: patat en een kroket. En dan moeten wij vragen: welke saus wilt u erbij? Pinda? Joppie? En wat voor kroket? Gewoon? Kwekkeboom? Of toch onze eigen Alida’s Smulkroket met draadjesvlees?”

En?

„Wat ze besteld hebben, weet ik niet. Het juryrapport moet nog komen.”