Veel sociale ellende, maar badend in zacht zomerlicht

Zijn verslaafde bijstandsmoeder leeft van shot naar shot, haar agressieve vriend laat geen kans onbenut om te vertellen dat hij ongewenst is en elke ochtend moet hij zijn jongere halfbroertje Kevin wekken en wassen, want niemand anders kan het een moer schelen of en hoe ze naar school gaan. Une enfance, de vierde film van de Franse schrijver en regisseur Philippe Claudel over de ‘kinderjaren’ van de 13-jarige Jimmy bevat alle elementen om een tranentrekker te zijn. De regisseur wil een portret schetsen van een jongen die wordt gedwongen te snel volwassen te worden.

Ondanks deze opzet voelt de film niet erg melodramatisch aan zoals Claudels eerdere drama’s Il y a longtemps que je t’aime en Avant l’hiver, waarin de Franse upperclass en hun familie- en relatieproblemen centraal staan. Een van de redenen is de zachte zomerse sfeer waarin de meeste scènes van Une enfance baden – de grote vakantie komt eraan. Een reisje of tennislessen zitten er niet in voor Jimmy (Alexi Mathieu). Het grootste deel van de film zien we hem doelloos rondzwerven in fabrieksloodsen en tuinen en zo de onvoorspelbare buien van zijn moeder (Angelica Sarre) en vooral haar klagende, criminele vriend (Pierre Deladonchamps) ontwijken. Claudel situeert het verhaal in Dombasle-sur-Meurthe in het noordoosten van Frankrijk, de plaats waar hij zelf opgroeide. Het stadje wordt gekenmerkt door zowel zware industrie, op de achtergrond van veel shots torent een immense fabriek, maar ook prachtige natuur binnen fietsafstand.

Ook de liefdevolle en speelse manier waarop de twee broers overlevingsstrategieën ontwikkelen zorgt voor lucht. De twee jongens zonder eerdere acteerervaring spelen verbazend naturel. De timide Jimmy die zijn broertje trakteert op ijs met geld bedoeld voor de drugs van zijn ‘voogd’. De grofgebekte Kevin die vol trots de intieme zeep voor vrouwen toont die hij heeft gestolen in een supermarkt. Jammer genoeg zet Claudel met te veel clichés het verschil aan tussen het tweetal en hun wel heel gelukkige klasgenootjes die een paar straten verderop zijn geboren.

Claudel liet aan filmsite AlloCiné alvast weten dat hij net als eerder Truffaut in zijn Antoine Doinel-films over enkele jaren het leven van zijn vroegwijze personage (en acteur Mathieu) opnieuw wil vastleggen.