‘Liefde en horror kunnen niet zonder elkaar’

De gelauwerde meester van het romantische griezelsprookje is terug met ‘Crimson Peak’, een film over een spookhuis met een feministische twist. „Geesten zijn echt. Fuck yeah, ze zijn echt!”

Guillermo del Toro Foto AP

Hij is verliefd op monsters, de man die tegenover een groepje journalisten zit in een New Yorkse hotellobby. De blauwgrijze ogen van regisseur Guillermo del Toro (51) prikken gretig door zijn bril, die net als de rest van zijn outfit pikzwart is. „De langste en meest diepgaande relatie die ik ooit heb gehad, is met monsters. Dat klinkt raar, maar mijn band met monsters is heel emotioneel.”

De monsterlijke geesten in zijn nieuwste film Crimson Peak zijn de jongste liefde van de Mexicaan Del Toro, die ze liefkozend „verschrikkelijke schoonheden” noemt. De regisseur van fameuze horrorfilms zoals Pan’s Labyrinth en blockbusters zoals Hellboy legt uit: „Crimson Peak is eigenlijk geen horrorfilm, maar een Gothic Romance.” Dat is een literair genre dat teruggaat tot de late achttiende eeuw: duistere, melodramatische verhalen vol suspense waarin mysterieuze gebeurtenissen met een bovennatuurlijk karakter de hoofdrol spelen. Crimson Peak speelt zich af aan het begin van de twintigste eeuw en vertelt het verhaal van Edith Cushing (Mia Wasikowska), een aspirant-horrorschrijfster die verliefd wordt op de mysterieuze Engelsman Thomas Sharpe (Tom Hiddleston). De twee trouwen en Edith trekt in bij haar kersverse man en zijn afstandelijke zus Lucille (Jessica Chastain). Maar het gigantische huis blijkt vol te zitten met spokende geesten.

Del Toro kan niet goed lopen door een knieblessure. Met twee handen leunt hij voorover zittend op zijn zwarte wandelstok, zodat zijn buik over zijn korte benen valt. „Gothic romance is een genre dat gaat over liefde en dood, seks en horror, dat het bovennatuurlijke mixt met passie. Dat type verhalen is lang niet meer op deze schaal en met deze toewijding zijn gemaakt. Tot nu.”

Romantisch griezelen

In de filmgeschiedenis beleefde het genre volgens de Mexicaan – die nog altijd spreekt met een Spaanse tongval, ook al woont hij al twintig jaar in de VS – een piek met films als Hitchcocks Rebecca (1940), Jane Eyre (1943) van Robert Stevenson en David Leans Great Expectations (1946). Del Toro las de romantische griezelverhalen al tijdens zijn jeugd, toen zijn vader de loterij won en een bibliotheek liet bouwen in het huis. Daar stonden alle literaire klassiekers in de kast. Zijn favorieten? „Jane Eyre en Frankenstein.”

Del Toro probeert met Crimson Peak de ‘gotische’ film nieuw leven in te blazen én zijn eigen twist te geven. „Ik wilde niet een typisch romantisch einde creëren met het huwelijk als de ultieme heilige graal. Ik heb juist het huwelijk genomen als het begin van pijn en duisternis.” Want de band tussen liefde en horror is sterk. „Echte liefde kan alleen bestaan als je de meest monsterlijke kant van jezelf aan de ander durft te tonen en dit ook van elkaar kunt accepteren.”

Zelf is de 51-jarige regisseur al bijna dertig jaar getrouwd met zijn jeugdliefde Lorenza met wie hij twee dochters heeft. „Ondanks de gruwelijke dingen die we elkaar soms aandoen kunnen we nog steeds van elkaar houden. Echte liefde komt voort uit duisternis en acceptatie. De mooiste versie van Belle en het beest is voor mij een verhaal waarin het beest niet verandert, maar waarin Belle het beest accepteert en zegt: ‘Je ziet er goed uit’.”

Vreselijke jeugd

De regisseur verwijst tijdens het gesprek regelmatig naar zijn eigen uiterlijk („Een film met een microbudget? Niets aan mij is micro!”) en moeilijkheden tijdens zijn jeugd („Ik was een dun, bleek mannetje die alle knoopjes van zijn blouse tot aan zijn kin dichtdeed”). Zijn „vreselijke jeugd” was de inspiratie voor zijn horrorfilms. „Ik probeerde de wereld te begrijpen door de monsters waarover ik fantaseerde.”

Del Toro is ervan overtuigd dat geesten bestaan: „Ik begin Crimson Peak met te zeggen: ja, geesten zijn echt. Fuck yeah, ze zijn echt! Zelf heb ik twee keer in mijn leven een geest gezien, mijn kindermeisje vertelde me altijd verhalen over geesten, en ook mijn moeder heeft vele geesten ontmoet. In Mexico kun je gerust aan het avondeten zitten en zeggen: ‘Ik zag gisteren een geest’, waarop het antwoord is: ‘O echt, kun je de rijst even doorgeven?’”

Niet alleen monsters, ook de „drie krachtige vrouwen” in zijn leven inspireerden Crimson Peak. „Ik wilde een sterke heldin neerzetten, die seks mag hebben, compleet mag zijn en voor zichzelf kan zorgen.” In traditionele griezelverhalen is de vrouw zwak en moet de man haar redden. Dat wil Del Toro anders. „Mijn vrouw en twee dochters hebben heel sterke karakters. Als verhalenvertellers is het onze plicht vrouwen de plek te geven die ze verdienen in genres als gothic romance.”

Om er grijnzend aan toe te voegen: „Maar voor het mannelijke publiek zal het wel lastig zijn om te accepteren dat de mannen in Crimson Peak voornamelijk waardeloos en doortrapt zijn.” Of dat feministische stempel hem niet een deel van zijn publiek kan kosten? „Een film is net een blind date. Een deel van het publiek vindt haar verschrikkelijk, een ander deel geweldig, terwijl het een afspraakje is met dezelfde vrouw.”