Japke-d. Een traject íngaan, ga je dan onder de grond?

Wekelijks rekent Japke-d. Bouma af met jeukwoorden op kantoor.

O jongens. Mag ik even klagen over het woord ‘traject’ op kantoor? Ik googelde het laatst per ongeluk in combinatie met ‘sales’ en binnen no time had ik ‘complexe trajecten’, ‘totaaltrajecten’, ‘belangrijke trajecten’, ‘intensieve trajecten’, ‘scholingstrajecten’, ‘ontwikkeltrajecten’, en ‘botsende trajecten’. Daarna ben ik even gaan liggen, want ik vrees dat dit nog maar het topje is van de stinkende ijsberg.

Begrijp me niet verkeerd, er is niks mis met het woord ‘traject’. Sterker nog, het is één van mijn lievelingswoorden. Het suggereert verplaatsing, beweging – op reis is natuurlijk altijd beter dan vastgeroest. Vroeger, toen ik nog jong was en onbedorven door jeukwoorden, veerde ik dan ook altijd op als ik het hoorde op kantoor – traject. Als een hondje dat al stond te kwispelen bij de deur als het baasje de riem pakt. Want ik hou van lopen, de wind door de haren, het strand op, het bos in, rennen over vlammend paars gekleurde heidevelden – de trajecten konden me niet lang en complex genoeg zijn.

Maar al snel leerde ik: de meeste kantoortijgers gaan natuurlijk helemaal nergens heen, op zo’n kantoortraject. Sommigen hebben bergschoenen aan, vouwfietsen mee, rugzakken op en windjacks over hun colberts, maar dat is alleen maar om de indruk te wekken dat ze in een traject zitten. Líépen ze maar wat meer, in plaats van op hun luie krent te zitten.

En dan nog die rare voorzetsels die rond het woord traject gebruikt worden op kantoor. In het normale leven leg je een traject af of begin je eraan. Maar op kantoor ga je een traject IN, ga je een traject AAN , of, ook weleens gehoord: ga je IN een traject OP. Doe eens normaal mensen. Wat ís dat: een traject ingaan? Ga je dan onder de grond? Of een traject aangaan: alsof er een enorme uitdaging aankomt terwijl het in de praktijk meestal een geestdodende managementcursus is. In een traject opgaan lijkt me het ultieme offer dat je brengt voor je baas. Dan kom je écht nooit meer terug.

Wat ik ook vaak hoor: „halverwege het traject bijsturen”. Dan denk ik: stuurt er dan iemand mee? Dat lijkt me superonveilig. En waarhéén moet je dan bijsturen? Ben je dan verkeerd gereden op dat traject of kom je dan in een ánder traject terecht? Ook vreselijk: een traject SAMEN ingaan: ik smeer de boterhammen vast, maken we er een gezellige dag van.

Wat ik ook niet snap: een ‘heel traject’. Dan is er blijkbaar ook een half traject, waar vervangend vervoer moet worden ingezet terug naar A of heen naar B. Ook stom: intensieve trajecten: alsof je je in de spits met 300 man in een overvolle metro moet wurmen. Of ‘parallelle trajecten’. Zijn er dan misschien kantoortijgers, zonder het van elkaar te weten, náást elkaar kaarsrechte trajecten aan het afleggen zonder elkaar ooit tegen te komen? Daar moet de uitputting op een gegeven moment toch genadeloos toeslaan.

De conclusie lijkt me helder lieve mensen: we stoppen met al die trajecten op kantoor. Tenzij we naar buiten gaan of tenzij we het management een traject IN kunnen sturen, op weg naar een punt op de horizon. Komen ze terug, zijn de piketpaaltjes verplaatst en de punten ook. Kunnen ze weer opnieuw beginnen.

Iedereen blij.

Voor nog meer kantoorjungle en jeukwoorden: volg @japked op Twitter.