Erbarmelijk slechte Sintfilm

Nog geen twee weken nadat De club van Sinterklaas en het pratende paard er op het Nederlands Film Festival met de publieksprijs vandoor ging, gaat de opvolger in première, De club van Sinterklaas & de verdwenen schoentjes. Zoals altijd in de reeks zijn de Pieten zwart, al worden ze niet zo genoemd – een handige poldermodeloplossing. Ze hebben allemaal een bijnaam en bijbehorende uitdossing. Zo draagt Coole Piet hiphopkleding en ziet Muziekpiet eruit als Elvis in zijn nadagen. Uit wraak voor alle jaren dat Sint aan hem voorbijging, laat naarling Kornee Kwastenbroek de schoentjes van kinderen stelen, wat zowel bij hen als bij Sint veel consternatie veroorzaakt.

Het verhaal is uiterst belegen, de liedjes erbarmelijk en alles is zo snel (en goedkoop) mogelijk in elkaar geflanst. Zo wordt geen moeite gedaan te verhullen dat alles hartje zomer is gefilmd, haalde de make-upafdeling de zweetdruppels die langs Muziekpiets bakkebaarden lopen niet weg, want dan zou de scène opnieuw moeten en dat is kostbaar, en wordt er als vanouds flink op los geschmierd, met veel rollende ogen.