Zelfverachting

Krijg je een objectief beeld van Nederland als je het portretteert aan de hand van objecten? Het is een nogal woordspelerige suggestie, maar het lijkt te kloppen in het geval van Nederland. Een objectief zelfportret in 51 voorwerpen. 51 schrijvers kozen elk een object dat ze typerend achten, en de hoeveelheid calvinistische zuinigheid die met de nodige zelfverachting uit de stukjes oprijst, is enorm. De koektrommel, spaarzegel, de kaasschaaf, het spionnetje, de ‘yoghurtuitdruiper’ (klinkt als een Bulgaarse geslachtsziekte, maar is een houder waarin een fles urenlang kan hangen om niets verloren te laten gaan: ‘een hoogtepunt wat betreft ontwerp en functionaliteit’ aldus Alexander Rinnooy Kan): allemaal tegen de spilzucht, en ‘Nederlandser dan Nederlands’.

De smakeloosheid van ons land wordt ook op vele manieren gevierd: geitenwollen sokken, de kroket en de stamper. ‘Die Fransen kunnen opzooien met hun zogenaamd zoveel verfijndere gerechten.’

Een van de recentste objecten die ons land typeren, werd gesignaleerd door de vader van Mano Bouzamour, die toch al meende ‘te midden van barbaren’ terecht gekomen te zijn. ‘Zo rond de millenniumwisseling stond er volgens mijn vader „een verschrikkelijk verschijnsel” op de stoep. Hij noemde het ‘de wagen van Satan’ en vervolgde steevast: „Ze zijn zich er niet van bewust dat ze zo de vurige valleien van de hel in denderen.” Op het dak van het ding stond: www.bierfietsverhuur.nl.’