Ventoux is twee uur lang puur literair theater

Een kronkelende weg op heuphoogte domineert het decor van toneelvoorstelling Ventoux. In de haarspeldbochten zijn de vier acteurs klemgezet. Frontaal kijken en spreken ze de zaal in.

Regisseur George van Houts koos een gedurfde vorm voor zijn bewerking van de bestseller over mannenvriendschap van auteur Bert Wagendorp. In de bewerking die Van Houts zelf maakte, blijven de lenige formuleringen en de naturel klinkende dialogen uitstekend overeind. Ventoux is een verhaal over de dramatische en raadselachtige dood van Peter, een jonge dichter, het vijfde lid van de vriendengroep. En over Laura, een betoverend mooie vrouw, die elke man zijn nek doet verdraaien, Peters vriendin. Eerst wordt verteld hoe de vier mannen elkaar na dertig jaar weer ontmoeten en de draad oppakken: ze gaan weer samen fietsen en de Mont Ventoux beklimmen. Dan wordt teruggeblikt naar 1982, naar de beklimming van diezelfde berg, die Peter fataal werd.

Bij gebrek aan beweging is Ventoux twee uur lang puur literair theater. Muziek, filmbeelden en synchroon of juist door elkaar spreken zijn de accenten en kleine ingrepen waardoor de voorstelling een kalm ritme krijgt, soepel schakelend tussen heden en verleden. Als de mannen zich voorover buigen en hun rug laten dansen, is de toevoeging van een meedraaiende bergweg op film achter hen voldoende voor de geslaagde suggestie van wielrennen. De mooiste toevoeging is de opname van de jong gestorven dichter Martijn Teerlinck (1987-2013), die postuum de rol van Peter krijgt toebedeeld. Teerlinck houdt een begeesterde voordracht – nog beter dan op de avond in 2010 toen hij Nederlands kampioen Slam Poetry werd.

Ventoux kent een heuse ontknoping, waarin duidelijk wordt dat seks liefde kapot kan maken en de gevoelens van schuld, jaloezie en wroeging tot een kleine uitbarsting komen. Al te zeer raken deze vrienden niet van hun pad. Emoties sudderen onder de oppervlakte – het blijven mannen.