Soms is rock nostalgisch, dat is alleen maar goed

In een varkensschuur nabij Enschede werd de basis gelegd voor een sprookjesachtig debuut. Het Haaksbergse kwartet Pauw, dat al geruime tijd bouwt aan een livereputatie als psychedelische rockband, laat op het eerste album Macrocosm Microcosm horen hoe verfijnd stonede hippiemuziek kan klinken. Vanaf de eerste, daverende noot tot het slotakkoord blijkt hoe grandioos de geestverruimende erfenis van Pink Floyd en The Beatles wordt vervat in eigen, elegante melodieën.

Die zijn niet hapklaar, ze meanderen in de beste psychedelische traditie. En, verrassend: de rockgitaar blijft achterwege. Dwarsfluiten, een jankende sitar, een stoere basgitaar, zweverige orgels en de snedige klank van een mellotron bepalen de begeleiding in nummers als ‘Visions’ en ‘Abyss’, met nu en dan een puntige gitaarsolo. Zanger Brian Pots heeft een meisjesachtige stem die lichtvoetig door dit wonderland dwaalt.

Ook de band Beans & Fatback hint al jaren naar het verleden. De bekende rock-’n-soul van de eerste twee platen wordt uitgediept op het nieuwe Heroine Lovestruck. Het zevenkoppige gezelschap lijkt beland in groezelige stegen, waar in illegale kroegen onwelvoeglijk wordt gedanst en de messen worden geslepen, zo gemeen en verleidelijk klinken de broeierige liedjes.

De gitaargroove in ‘Point of no return’ lijkt eindeloos te kunnen doorgaan, jankend en omgeven door voodoo-percussie. Zanger Onno Smit heeft een gestaalde dictie met warmbloedige plekken. Smit zingt in een vanzelfsprekend ‘Zuidelijk’ Amerikaans – al komt hij uit Hoorn.

Je zou denken dat de typering ‘nostalgische rock’ een pleonasme is, maar dat weerspreekt het Amerikaanse kwartet The Dead Weather. Zo stompend en striemend als de liedjes op het nieuwe, derde album Dodge and Burn heeft muziek in voorbije decennia zelden geklonken. De eigentijdse anarchie van The Dead Weather waarin Jack White (voorheen White Stripes) drumt en Alison Mosshart (The Kills) zingt, klinkt chaotisch en striemend.

Het gemene ‘Three dollar hit’ is grappig; ‘Be still’ verraadt het meesterschap van deze doorgewinterde muzikanten in kaatsende samenzang tussen Mosshart en White. Verder geldt voor dit album: eerder exorcisme dan melodie.