Het heerst

Als mijn lijf zich een paar dagen achter elkaar heeft laten omschrijven als een berg snot met een vleeskleurig laagje, zet ik de computer eens aan en open de site watheerster.nl. Daar wordt aan de hand van twitterberichten bijgehouden wat er op dat moment trending is qua ziektes . De top drie was vandaag #verkouden, #keelpijn en #ikwildood. Het zat dus niet alleen in mijn hoofd, er heerste wat en ik had het! Pas als meer mensen dezelfde symptomen hebben, mag ik van mezelf zeggen dat ik ziek ben. Vaak komen epidemieën en democratieën toch op hetzelfde neer.

Door te erkennen dat ik ziek was, werd ik pas echt ziek: ik bibberde, had kies- en spierpijn. Op het eerste oog lijkt ziekte een gijzeling in het eigen lijf. Je wilt eruit maar het kan niet, onderhandelen is onmogelijk en alles komt harder binnen: geur, licht, Martine Bijl. Een uur duurt een dag. Een dag duurt een jaar. Je telt af tot je weer paracetamol mag. Als het dan eindelijk zover is, slik je eerst een ibuprofen om het slikken van de paracetamol minder pijnlijk te maken.

Maar het is niet alleen maar kommer en kwel. Het pluspunt van een verkoudheid is dat het een trip is: alles is intenser en het is nog gratis ook. Dat is helemaal handig wanneer je een soort van creatief beroep hebt.

Ik moest tijdens het verkouden zijn nog een klus afronden die ik al veel te lang voor me had uitgeschoven. De opdracht hield in dat ik poëtische onderschriften moest bedenken bij een reeks foto’s. Op één van de foto’s stond een mensenschedel afgebeeld, met een lading sigaretten ervoor. Als ik niet verkouden was geweest, had ik waarschijnlijk geschreven dat roken slechter voor je is dan het kijken naar worteltjes, maar scheel van het snotoverschot schreef ik: ‘A skull is the smallest home’. En vervolgens weer keihard spacen op deze gedachte, joechei!!

Kijk, ik zal natuurlijk blij zijn als ik weer de deur uit kan, normale columns kan schrijven en niet meer klink als Tom Waits die een avond lang met vloeibaar schuurmiddel heeft gegorgeld.

Maar aan de andere kant: verkouden zijn is ook een kleine vakantie in eigen lijf. Wat niet wil zeggen dat ik het hele jaar verkouden wil zijn en daarom deurklinken in openbare ruimtes een likbeurt geef, maar alles mag wat relaxter, wat langzamer. En als je vervolgens weer rechtop kan lopen en kan praten zonder dat het vocht en etter over je gezicht stromen, ben je weer heel erg blij dat je eindelijk thuis bent.