Column

Nutttig leerproces

Een sterk gevoel van onthechting maakte zich zaterdagavond van mij meester, toen ik op teletekst de mededeling zag dat Tsjechië het Nederlands elftal „niet had kunnen helpen”. Voorbij, voorbij, o en voorgoed voorbij!

Om de IJssies dinsdag van Turkije te laten winnen, zullen we president Erdogan in hoogsteigen persoon moeten omkopen. Dat lukt nooit met die snode plannen van Halbe Zijstra om de vluchtelingen terug te sturen naar onder meer ‘veilig’ Turkije. Had hij daarmee niet even kunnen wachten?

Nee, het is afgelopen. Geen EK en twee jaar daarna – ik zeg het maar vast – ook geen WK. Dat is niet de schuld van Hiddink of Blind. Voetbalwedstrijden worden gewonnen door voetballers, niet door trainers. En we zijn door onze toptalenten heen. Robben is weer steeds vaker ziek, zwak en geblesseerd, Van Persie is sleets en Sneijder wil alleen vlammen als Yolanthe niet bevalt. Wat rest is veelbelovend, maar nog te jong talent.

Van Persie groeide zaterdag uit tot een vleesgeworden metafoor voor de snelle neergang van het Nederlandse voetbal. Twee jaar geleden nog een wereldster, nu reserve bij Fenerbahçe, maar desondanks geselecteerd voor ‘Oranje’. Met hem is het Nederlands elftal achteruit gekacheld naar het niveau van een ontwikkelingsland. Daar stond Van Persie, met gemengde gevoelens, aan de zijlijn. Hij mocht nog drie minuutjes invallen om zijn honderdste interland te scoren. Een geste van Danny. Een grote voetballer werd een kleine jongen die een cadeautje kreeg toegestopt. Leuk voor Robin! Hij had zó gedroomd van een nieuwe fiets.

Misschien hebben ‘we’ een nuttig leerproces achter de rug en kan nu begonnen worden met het herstel van de patiënt. De belangrijkste bevindingen:

1. Geen bejaarde coach aanstellen als er een jonger, energieker exemplaar voorradig is.

2. Nooit meer labiele spelers selecteren, laat staan opstellen, zoals Bruno Martins Indi, Luciano Narsingh en Gregory van der Wiel.

3. Een extra verdediger opstellen als je verdedigers niet goed genoeg zijn.

4. Alle sterallures uitroeien bij Memphis Depay.

5. Alle begeleiders voor een stage ‘mental coaching’ naar IJsland. 6. Verbod voor alle spelers om plaats te nemen op de schoot van Jack van Gelder.

De nederlaag van die zakkige Tsjechen tegen Turkije had voor mij persoonlijk één niet te onderschatten voordeel: ik hoefde thuis niet langer te discussiëren over de kwestie of Sneijder wel of niet op bevallingsverlof naar Yolanthe mocht. Mijn vrouw vond het vanzelfsprekend. „Ik zou het heel erg hebben gevonden als jij er niet bij was geweest’’, zei ze, om er meteen aan te voegen: ,”Al was ik er natuurlijk heus wel overheen gekomen.’’

Ik wierp tegen: „Die jongens verdienen miljoenen. Daarvoor moeten ze zich tien jaar lang een hoop ontzeggen, maar dat hebben de besten er graag voor over - en hun vrouw ook. Dan hoort daar ook een bevalling bij. Een naar het buitenland uitgezonden beroepssoldaat kan ook niet zeggen: „Morgen een veldslag? Sorry, commandant, maar de baby komt.” Voetbal is toch ook een vorm van oorlog, zoals Rinus Michels al zei?”

We kwamen niet tot elkaar, maar sinds zaterdag doet het er niet meer toe. Laat Sneijder maar rustig naar Yolanthe in Istanboel gaan. Misschien kunnen ze die Turken laten zien dat Nederlandse voetballers heus nog wel tot iets moois in staat zijn.