Morsch flitsende Figaro in voortreffelijke ‘Le Nozze’

Het Orkest van de 18de eeuw heeft een nieuwe traditie met om het andere jaar half-geënsceneerde opera’s van Mozart. Na Die Entführung aus dem Serail en Così fan tutte wordt nu Le nozze di Figaro uitgevoerd. Over twee jaar volgt La clemenza di Tito.

Le nozze di Figaro, even komisch als kritisch over de aristocratie en de verhoudingen tussen mannen en vrouwen, krijgt hier een vaak spetterende vertolking. Die is niet alleen bijzonder geestig maar wordt zowel muzikaal als scènisch ook rijk en scherp gedetailleerd. Regisseur Jeroen Lopes Cardozo brengt met schaarse rekwisieten en fraaie kostuums van Aziz Bekkaoui overtuigende theatraliteit op het concertpodium. Dirigent Kenneth Montgomery schept met het voortreffelijke orkest uitzonderlijk veel dramatisch reliëf, waarin het demonische van Don Giovanni zich al aankondigt.

De jonge cast is een nieuwe generatie zangers waarvoor uitstekend zingen èn acteren even vanzelfsprekend zijn. Zoals André Morsch (een flitsende Figaro), Ilse Eerens (een speelse Susanna), de Zuid-Afrikaanse Kelebogile Besong (de gravin die waardig wil blijven), Roberta Alexander (Marcellina, een opgedirkte oude taart), Hubert Claesens (de laconieke Bartolo èn de spitse tuinman Antonio) en Rosanne van Sandwijk ( de puberale page Cherubino). Het verrassend komische natuurtalent Henk Neven stijgt daar als graaf Almaviva nog bovenuit in zijn exuberante pose van statige eerbaarheid, met daarachter alleen maar geile drift.