In jazz is Krall zoals je haar het liefst hoort: intuïtief, losjes, intiem

Diana Krall Foto Andreas Terlaak

De best verkopende jazzvocaliste/pianiste bracht dit jaar een popalbum uit met liedjes uit haar jeugd. De 50-jarige Diana Krall coverde onder meer Elton John, Eagles, Leon Russell en The Carpenters. Bob Dylans Wallflower werd de titelsong. En Paul McCartney had het liedje If I Take You Home Tonight voor haar. Kralls popliedjes waren nooit ‘zomaar’ pop, maar ze ontbeerden jazz; het waren weinig spannende arrangementen. Daarbij was hoogst opmerkelijk dat ze naast haar zang zelf helemaal geen piano speelde. De matige kritieken zaten de zangeres danig dwars. Mócht ze dan geen pop spelen? Ze had toch al eens, en met veel succes, eerder het roer omgegooid en met Glad Rag Doll (2012) vergeelde jazz- en vaudevillenummers een ruigere benadering gegeven met ‘vuil’ tussen de noten.

In De Doelen in Rotterdam, het enige Nederlandse concert tijdens haar Europese tournee, werd vrijdag snel duidelijk dat Krall eieren voor haar geld had gekozen. Het weeïge popalbum was maar een onderdeeltje van een verder breed ingestoken show tussen vintage radio’s en zwartwit-films, waarin op de van haar bekende geraffineerde wijze, oude jazz naar het heden wordt gebracht.

In de opening klonken, met een vleugje ragtime, songs van haar vorige album: een bluesrock versie van There Ain’t No Sweet Man That’s Worth the Salt of My Tears, en het mooie Just Like a Butterfly. Ook daarna, in liedjes van Nat King Cole zoals On the Sunny Side of the Street, stuwden solo’s van gitarist Anthony Wilson en bluegrass-violist/ukelelespeler Stuart Duncan omhoog. Fly Me To the Moon werd prettig aan een uptempo East of The Sun( And West of the Moon) geregen. Haar verjazzte Temptation van Tom Waits was solide. Joni Mitchells A Case of You werd prachtig uitgekleed. En ook haar solo-ode aan Irving Berlin was Krall zoals je haar met haar lage stem het liefste hoort: intuïtief, losjes, intiem. Pas tegen het einde kwam de pop: een drakerige California Dreaming, een flauwe Wallflower. Guller dan op het album, maar slap en zonder glans.