opnieuw

Fotograaf Ad Nuis en auteur Arthur van den Boogaard maken eens in de twee weken een foto ‘opnieuw’ en belichten de tijd ertussen.

Kunstcurator Ilka van Steen (27) poseerde oktober 1992 samen met Misha Koole (27, radiomaker) voor haar moeders camera op de Wylerberg in Beek-Ubbergen.

„Mama had zojuist verteld over de vergankelijkheid van paddestoelenlevens en vroeg of wij verdrietig konden kijken. Misha deed dat direct. Ik keek naar hoe hij dat deed. Volgens mijn moeder was dat typerend voor onze verhouding. Misha denderde door, ik was onzekerder. Wij kennen elkaar vanaf ons nulde en hebben dezelfde peettante: Ankie, een vriendin van onze moeders. Met haar gingen we zo’n vijf jaar lang kamperen in Nederland. Dat stopte toen ze zelf een kind kreeg.

Mijn contact met Misha werd minder en verdween vrijwel nadat hij op zijn elfde in het buitenland was gaan wonen. In de verhalen bleef hij aanwezig. Vooral mijn moeder Marian vertelde deze graag: hoe anders Misha was, vrijer, minder bezig met anderen. Met het fotoalbum erbij kwam het voor mij tot leven. Toch bleef er afstand. Alsof ik een personage was in een geschiedenis die ik me zelf niet herinnerde.

Op ons achttiende gingen we allebei studeren in Utrecht. Nu zien we elkaar vaker, dachten we. Door de verhalen voelde dat als een verplichting. Toch gebeurde dat niet en tijdens de spaarzame ontmoetingen was het vaak ongemakkelijk. Misha vond mijn vriendjes sukkels. Ik vond zijn vriendin wel leuk. Sinds een paar jaar vieren we samen Sinterklaas met mijn familie. Toch bleef het lang ongemakkelijk. Pas onlangs zei Misha dat hij onze vriendschap nu vrij ziet van het juk van de oude verhalen. Dat klopt wel. Sinds een jaar ben ik ook opener in onze gesprekken. Ik vertrouw hem mijn diepste gevoelens toe: over wat ik echt wil. Hij kent mij vaak beter dan ik mezelf ken. Die gesprekken geven mij een gevoel van zekerheid.”