Gregory Porters soulvolle jazz

De stem van de Amerikaanse zanger Gregory Porter is warm en krachtig op iedere noot. In de diepte klinkt hij toeterend als een saxofoon, en hoe hoger hij komt, hoe eleganter de noten variëren. Wat Porter ook zingt, zijn stem is er een die koestert. Hij is bovendien beschaafd. Op cd of live, de stem wijkt zelden af van het gekozen pad; er is een enkele rauwe uithaal, nu en dan een overstuurde klank - niet alleen de luisteraar, ook de noten worden gekoesterd door de zanger.

De grote Porter en zijn band gaven gisteravond in het uitverkochte TivoliVredenburg een concert dat uitblonk in glooiende muzikaliteit en de wens tot verbroederende feestelijkheid. Met slechts een straf ritme, fel handgeklap en koorzang door het publiek werd zijn Liquid Spirit een uitbarsting van gemeenschapszin.

De populaire Porter is een jazzzanger, blijkt uit zijn band, met piano, saxofoon, contrabas, en drums. Er wordt bovendien gesoleerd. Maar Porter is meer dan een jazzzanger. Op organische manier weeft hij de sfeer van soul en gospel door het prachtige Hey Laura en No Love Dying. Hij verwees letterlijk naar de soulcollega’s met citaten uit What’s Going On (Marvin Gaye) en Papa Was A Rolling Stone (Temptations).

Maar al zou een zijstap naar soul zijn publiek vergroten, Porter blijft verankerd in zijn jazzwortels. Zo gaf hij ruimte aan solo’s van zijn muzikanten: dravende ritmes van de drummer en een geslaagde nabootsing van een verkeerschaos op saxofoon. Porter stond er naar te kijken, de handen en benen meebewegend, alsof hij zich opwarmde aan hun muzikale energie.