Friszure en aardse smaken zetten toon bij Vega Pop Up

Friedjof Kempenaar opende vorige week in het Westelijk Handelsterrein zijn Vega Pop Up Restaurant. Anderhalf jaar geleden deed hij al van zich spreken met een driedaagse pop-up, toen in de Cruise Terminal: de behoefte aan een vega-restaurant was groot, bleek uit een uitverkocht huis.

Vegetariërs én veganisten kunnen voorlopig de hele maand oktober en wellicht nog enige tijd daarna bij Kempenaar aan tafel. Hij staat dit keer niet zelf in de keuken – daar wapperen de vaardige handen van Tim Berkhout en Olaf Bouwman.

Kempenaar zakt bij ons tafeltje door de knieën en legt het menu uit. Er zijn vier koude, vier warme en vier zoete gerechten; een driegangenverrassingsmenu kost 29,50 euro, voor vier gangen leg je 38,50 neer en de grote eters onder de vega’s zijn 47,50 euro kwijt voor vijf gangen. De wijnen zijn veganistisch, dus er zijn geen dierlijke producten aan te pas gekomen om ze helder te maken.

Als amuse komt er een ‘vliegende bonbon’ op tafel, eerder een bommetje dat friszuur in de mond ‘ontploft’. Dit zet meteen de toon, want het friszure proeven we ook terug in het voorgerecht: kerrieappel als tartaar gehakt, chips van gedroogde appel en toefjes van avocado- en pistachecrème. Het gerecht heet Colourful Summer.

De namen zijn goed bedacht, want we sloegen ook aan bij Purple Rain van bietjes, meringue, aceto balsamico en geitenkaas. In een diep bord troffen we een fraaie collage met verscheidene tinten rood. Ook nu weer frisse tonen. We begonnen de manier van presenteren te herkennen: bolletjes met een knapperige buitenkant en smeuïg van binnen, crèmepjes en toefjes bestrooid met cress van smakelijke plantjes.

Er wachtte ons nog de Smokey Surprise, knolselderij, topinamboer en koningsboleet, geserveerd onder een glazen stolp vol rook, een aards, herfstig gerecht.

Als niet-vegetariërs waren we onder de indruk. Om het met een cliché te zeggen: we misten het vlees niet. Wat ons trof, was de sierlijkheid waarmee de gerechten waren opgemaakt en in overeenstemming daarmee de soepelheid waarmee de belangrijkste tonen zich naar elkaar voegden.